أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ زِيَادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَبِسَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا رَآهُ أَصْحَابُهُ فَشَتْ خَوَاتِيمُ الذَّهَبِ فَرَمَى بِهِ فَلاَ نَدْرِي مَا فَعَلَ ثُمَّ أَمَرَ بِخَاتَمٍ مِنْ فِضَّةٍ فَأَمَرَ أَنْ يُنْقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَكَانَ فِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ عُمَرَ حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ عُثْمَانَ سِتَّ سِنِينَ مِنْ عَمَلِهِ فَلَمَّا كَثُرَتْ عَلَيْهِ الْكُتُبُ دَفَعَهُ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ فَخَرَجَ الأَنْصَارِيُّ إِلَى قَلِيبٍ لِعُثْمَانَ فَسَقَطَ فَالْتُمِسَ فَلَمْ يُوجَدْ فَأَمَرَ بِخَاتَمٍ مِثْلِهِ وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар хабар бериб, деди: бизга Абу Осим ривоят қилди, у ал-Муғира ибн Зиёддан (ривоят қилдики), у деди: бизга Нофиъ ривоят қилди, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узукни уч кун тақдилар. Саҳобалари уни кўрганларида, олтин узуклар тарқалди. Бас, уни (узукни) ташлаб юбордилар ва нима қилганларини билмаймиз. Сўнгра кумушдан узук (ясашга) буюрдилар ва унга «Муҳаммад Расулуллаҳ» деб ўйдиришни буюрдилар. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қўлларида вафот этгунларича, Абу Бакрнинг қўлида вафот этгунча, Умарнинг қўлида вафот этгунча, Усмоннинг қўлида эса амалининг олти йили давомида (турди). Унга мактублар кўпайганда, уни ансорлардан бўлган бир кишига бериб қўйди ва у шу билан муҳрлар босар эди. Ансорий Усмоннинг бир қудуғи олдига чиққанида, (узук қудиққа) тушиб кетди. Уни изладилар, лекин тополмадилар. Шунда у (Усмон) унга ўхшаш узук (ясашга) буюрди ва унга «Муҳаммад Расулуллаҳ» деб ўйдирди.