أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِي عُمَيْسٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ أَتَانِي نَاسٌ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ فَقَالُوا اذْهَبْ مَعَنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ لَنَا حَاجَةً. فَذَهَبْتُ مَعَهُمْ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَعِنْ بِنَا فِي عَمَلِكَ. قَالَ أَبُو مُوسَى فَاعْتَذَرْتُ مِمَّا قَالُوا وَأَخْبَرْتُ أَنِّي لاَ أَدْرِي مَا حَاجَتُهُمْ فَصَدَّقَنِي وَعَذَرَنِي. فَقَالَ " إِنَّا لاَ نَسْتَعِينُ فِي عَمَلِنَا بِمَنْ سَأَلَنَا ".
Бизга Амр ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, у деди: бизга Умар ибн Али, Абу Умайсдан, у Саид ибн Абу Бурдадан, у отасидан, у Абу Мусо (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: Ашъарийлардан бир неча киши олдимга келиб: «Биз билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига бор, бизнинг бир ҳожатимиз бор,» дедилар. Мен улар билан бордим. Улар: «Эй Расулуллаҳ, ўз ишингизда (мансабингизда) биздан фойдаланинг (бизни ишга тайинланг),» дедилар. Абу Мусо деди: Мен уларнинг гапидан ўзимни оқладим ва мен уларнинг ҳожати нима эканини билмаслигимни айтдим. У киши мени тасдиқладилар ва узримни қабул қилдилар. Сўнг: «Биз ўз ишимизда биздан (мансаб) сўраган кишидан фойдаланмаймиз (уни тайинламаймиз),» дедилар.