باب ذِكْرِ الآثَامِ الْمُتَوَلِّدَةِ عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ، مِنْ تَرْكِ الصَّلَوَاتِ وَمِنْ قَتْلِ النَّفْسِ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ وَمِنْ وُقُوعٍ عَلَى الْمَحَارِمِ
أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، رضى الله عنه يَقُولُ اجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهَا أُمُّ الْخَبَائِثِ إِنَّهُ كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ خَلاَ قَبْلَكُمْ تَعَبَّدَ فَعَلِقَتْهُ امْرَأَةٌ غَوِيَّةٌ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ جَارِيَتَهَا فَقَالَتْ لَهُ إِنَّا نَدْعُوكَ لِلشَّهَادَةِ فَانْطَلَقَ مَعَ جَارِيَتِهَا فَطَفِقَتْ كُلَّمَا دَخَلَ بَابًا أَغْلَقَتْهُ دُونَهُ حَتَّى أَفْضَى إِلَى امْرَأَةٍ وَضِيئَةٍ عِنْدَهَا غُلاَمٌ وَبَاطِيَةُ خَمْرٍ فَقَالَتْ إِنِّي وَاللَّهِ مَا دَعَوْتُكَ لِلشَّهَادَةِ وَلَكِنْ دَعَوْتُكَ لِتَقَعَ عَلَىَّ أَوْ تَشْرَبَ مِنْ هَذِهِ الْخَمْرَةِ كَأْسًا أَوْ تَقْتُلَ هَذَا الْغُلاَمَ . قَالَ فَاسْقِينِي مِنْ هَذَا الْخَمْرِ كَأْسًا فَسَقَتْهُ كَأْسًا . قَالَ زِيدُونِي فَلَمْ يَرِمْ حَتَّى وَقَعَ عَلَيْهَا وَقَتَلَ النَّفْسَ فَاجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهَا وَاللَّهِ لاَ يَجْتَمِعُ الإِيمَانُ وَإِدْمَانُ الْخَمْرِ إِلاَّ لَيُوشِكُ أَنْ يُخْرِجَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорисдан, у ўз отасидан хабар берди, у деди: мен Усмон (розияллаҳу анҳу)ни шундай деганини эшитдим: «Хамрдан сақланинг, чунки у барча ёмонликларнинг онасидир. Сиздан олдин ўтганлардан бир киши бор эди, у ибодатга берилган эди. Бузуқ бир аёл уни севиб қолди-да, унга ўз чўрисини юборди ва: ‹Биз сени гувоҳликка чақирамиз,› деди. У чўри билан бирга йўлга чиқди. Чўри ҳар қайси эшикдан кирган сайин уни орқасидан беркитарди, ниҳоят у олдида бир бола ва бир идиш хамр бўлган чиройли бир аёлнинг олдига етиб борди. Аёл деди: ‹Валлаҳи, мен сени гувоҳликка чақирган эмасман, балки мен сени ўзим билан зино қилишинг ёки бу хамрдан бир коса ичишинг ёки бу болани ўлдиришинг учун чақирдим.› У: ‹Менга бу хамрдан бир коса ичир,› деди. Аёл унга бир коса ичирди. У: ‹Яна бер,› деди. Ва у (ўрнидан) жилмасданоқ аёл билан зино қилди ва жонни ўлдирди. Бас, хамрдан сақланинг, чунки валлаҳи имон билан хамрга ружу қўйиш бир жойга жам бўлмайди, балки улардан бири иккинчисини чиқариб юбориши шубҳасиздир.»
أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ - عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، أَنَّ أَبَاهُ، قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، يَقُولُ اجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهَا أُمُّ الْخَبَائِثِ فَإِنَّهُ كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ خَلاَ قَبْلَكُمْ يَتَعَبَّدُ وَيَعْتَزِلُ النَّاسَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ قَالَ فَاجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهُ وَاللَّهِ لاَ يَجْتَمِعُ وَالإِيمَانُ أَبَدًا إِلاَّ يُوشِكُ أَحَدُهُمَا أَنْ يُخْرِجَ صَاحِبَهُ .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ — яъни ибн ал-Муборак — Юнусдан, у аз-Зуҳрийдан хабар берди, у деди: менга Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ривоят қилдики, унинг отаси деди: мен Усмонни шундай деганини эшитдим: «Хамрдан сақланинг, чунки у барча ёмонликларнинг онасидир. Сиздан олдин ўтганлардан бир киши бор эди, у ибодатга берилиб, одамлардан узлатга чекинарди.» Сўнг у шунга ўхшашини зикр қилди. У деди: «Бас, хамрдан сақланинг, чунки валлаҳи у имон билан ҳеч қачон бир жойга жам бўлмайди, балки улардан бири иккинчисини чиқариб юбориши шубҳасиздир.»
أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنِ الْعَلاَءِ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُسَيَّبِ - عَنْ فُضَيْلٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَلَمْ يَنْتَشِ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ مَادَامَ فِي جَوْفِهِ أَوْ عُرُوقِهِ مِنْهَا شَىْءٌ وَإِنْ مَاتَ مَاتَ كَافِرًا وَإِنِ انْتَشَى لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَإِنْ مَاتَ فِيهَا مَاتَ كَافِرًا . خَالَفَهُ يَزِيدُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ .
Бизга Абу Бакр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Сурайж ибн Юнус ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Абдулмалик ал-Алодан — у ибн ал-Мусайябдир — у Фузайлдан, у Мужоҳиддан, у ибн Умардан ривоят қилди, у деди: «Ким хамр ичиб маст бўлмаса ҳам, унинг ичагида ёки томирларида ундан бирор нарса қолар экан, намози қабул қилинмайди, агар шу ҳолатда ўлса, кофир бўлиб ўлади. Агар маст бўлса, қирқ кеча намози қабул қилинмайди, агар шу (кечалар) ичида ўлса, кофир бўлиб ўлади.» Унга Язид ибн Абу Зиёд мухолиф бўлди (бошқача ривоят қилди).
أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحِيمِ، عَنْ يَزِيدَ، ح وَأَنْبَأَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَجَعَلَهَا فِي بَطْنِهِ لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَلاَةً سَبْعًا إِنْ مَاتَ فِيهَا " . وَقَالَ ابْنُ آدَمَ " فِيهِنَّ مَاتَ كَافِرًا فَإِنْ أَذْهَبَتْ عَقْلَهُ عَنْ شَىْءٍ مِنَ الْفَرَائِضِ " . وَقَالَ ابْنُ آدَمَ " الْقُرْآنِ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاَةٌ أَرْبَعِينَ يَوْمًا إِنْ مَاتَ فِيهَا " . وَقَالَ ابْنُ آدَمَ " فِيهِنَّ مَاتَ كَافِرًا " .
Менга Муҳаммад ибн Одам ибн Сулаймон Абдурраҳимдан, у Язиддан хабар берди; (бошқа санад) бизга Восил ибн Абдул-Аъло хабар берди, бизга ибн Фузайл Язид ибн Абу Зиёддан, у Мужоҳиддан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди — Муҳаммад ибн Одам эса «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан» деди — (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким хамр ичиб уни қорнига туширса, агар шу (кунлар) ичида ўлса, Аллаҳ ундан етти (кун) намозни қабул қилмайди,» дедилар. Ибн Одам: «Шу (кунлар) ичида кофир бўлиб ўлади. Агар (хамр) унинг ақлини фарзлардан бирор нарсадан» — Ибн Одам: «ёки Қуръандан» — «юбориб йўқотса, қирқ кун намози қабул қилинмайди, агар шу (кунлар) ичида ўлса,» деди. Ибн Одам: «Шу (кунлар) ичида кофир бўлиб ўлади,» деди.