أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، رضى الله عنه يَقُولُ اجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهَا أُمُّ الْخَبَائِثِ إِنَّهُ كَانَ رَجُلٌ مِمَّنْ خَلاَ قَبْلَكُمْ تَعَبَّدَ فَعَلِقَتْهُ امْرَأَةٌ غَوِيَّةٌ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ جَارِيَتَهَا فَقَالَتْ لَهُ إِنَّا نَدْعُوكَ لِلشَّهَادَةِ فَانْطَلَقَ مَعَ جَارِيَتِهَا فَطَفِقَتْ كُلَّمَا دَخَلَ بَابًا أَغْلَقَتْهُ دُونَهُ حَتَّى أَفْضَى إِلَى امْرَأَةٍ وَضِيئَةٍ عِنْدَهَا غُلاَمٌ وَبَاطِيَةُ خَمْرٍ فَقَالَتْ إِنِّي وَاللَّهِ مَا دَعَوْتُكَ لِلشَّهَادَةِ وَلَكِنْ دَعَوْتُكَ لِتَقَعَ عَلَىَّ أَوْ تَشْرَبَ مِنْ هَذِهِ الْخَمْرَةِ كَأْسًا أَوْ تَقْتُلَ هَذَا الْغُلاَمَ . قَالَ فَاسْقِينِي مِنْ هَذَا الْخَمْرِ كَأْسًا فَسَقَتْهُ كَأْسًا . قَالَ زِيدُونِي فَلَمْ يَرِمْ حَتَّى وَقَعَ عَلَيْهَا وَقَتَلَ النَّفْسَ فَاجْتَنِبُوا الْخَمْرَ فَإِنَّهَا وَاللَّهِ لاَ يَجْتَمِعُ الإِيمَانُ وَإِدْمَانُ الْخَمْرِ إِلاَّ لَيُوشِكُ أَنْ يُخْرِجَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорисдан, у ўз отасидан хабар берди, у деди: мен Усмон (розияллаҳу анҳу)ни шундай деганини эшитдим: «Хамрдан сақланинг, чунки у барча ёмонликларнинг онасидир. Сиздан олдин ўтганлардан бир киши бор эди, у ибодатга берилган эди. Бузуқ бир аёл уни севиб қолди-да, унга ўз чўрисини юборди ва: ‹Биз сени гувоҳликка чақирамиз,› деди. У чўри билан бирга йўлга чиқди. Чўри ҳар қайси эшикдан кирган сайин уни орқасидан беркитарди, ниҳоят у олдида бир бола ва бир идиш хамр бўлган чиройли бир аёлнинг олдига етиб борди. Аёл деди: ‹Валлаҳи, мен сени гувоҳликка чақирган эмасман, балки мен сени ўзим билан зино қилишинг ёки бу хамрдан бир коса ичишинг ёки бу болани ўлдиришинг учун чақирдим.› У: ‹Менга бу хамрдан бир коса ичир,› деди. Аёл унга бир коса ичирди. У: ‹Яна бер,› деди. Ва у (ўрнидан) жилмасданоқ аёл билан зино қилди ва жонни ўлдирди. Бас, хамрдан сақланинг, чунки валлаҳи имон билан хамрга ружу қўйиш бир жойга жам бўлмайди, балки улардан бири иккинчисини чиқариб юбориши шубҳасиздир.»