حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَتِ امْرَأَةٌ مَعَهَا ابْنَتَانِ لَهَا فَسَأَلَتْ فَلَمْ تَجِدْ عِنْدِي شَيْئًا غَيْرَ تَمْرَةٍ فَأَعْطَيْتُهَا إِيَّاهَا فَقَسَمَتْهَا بَيْنَ ابْنَتَيْهَا وَلَمْ تَأْكُلْ مِنْهَا ثُمَّ قَامَتْ فَخَرَجَتْ فَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ ابْتُلِيَ بِشَيْءٍ مِنْ هَذِهِ الْبَنَاتِ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنَ النَّارِ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар берди, бизга Маъмар хабар берди, у Ибн Шиҳобдан, бизга Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Ҳазм ривоят қилди, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Бир аёл ўзининг икки қизи билан кириб, (ёрдам) сўради. Мен ҳузуримда бир дона хурмодан бошқа нарса топмадим ва уни унга бердим. У хурмони икки қизининг ўртасида бўлиб берди, ўзи эса ундан емади. Сўнгра у ўрнидан туриб чиқиб кетди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирдилар, мен бу ҳақда у кишига хабар бердим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бу қизлардан бирор нарса билан (синовга) дучор бўлса-ю, (сабр қилса), улар у учун дўзахдан тўсиқ бўлади,» дедилар.» Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.