حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنِ الْمَعْرُورِ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ مَرَرْنَا بِأَبِي ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ وَعَلَيْهِ بُرْدٌ وَعَلَى غُلاَمِهِ مِثْلُهُ فَقُلْنَا يَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ جَمَعْتَ بَيْنَهُمَا كَانَتْ حُلَّةً . فَقَالَ إِنَّهُ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنْ إِخْوَانِي كَلاَمٌ وَكَانَتْ أَمُّهُ أَعْجَمِيَّةً فَعَيَّرْتُهُ بِأُمِّهِ فَشَكَانِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَقِيتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ سَبَّ الرِّجَالَ سَبُّوا أَبَاهُ وَأُمُّهُ . قَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ هُمْ إِخْوَانُكُمْ جَعَلَهُمُ اللَّهُ تَحْتَ أَيْدِيكُمْ فَأَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ وَأَلْبِسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ وَلاَ تُكَلِّفُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ فَإِنْ كَلَّفْتُمُوهُمْ فَأَعِينُوهُمْ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш ал-Маърур ибн Сувайддан ривоят қилди. У: Биз Робазада Абу Заррнинг ёнидан ўтдик, унинг устида бир бурда (кийим), ғуломининг устида ҳам шунга ўхшаш бор эди. Биз: «Ё Абу Зарр, агар бу икковини бирга қилсанг, бир тўлиқ либос бўларди» дедик. У: «Мен билан биродарларимдан бир киши орасида бир гап бўлди, унинг онаси ажамий (араб бўлмаган) эди, мен уни онаси билан айблаб камситдим. У мени Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга шикоят қилди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни учратдим, шунда у: ‹Эй Абу Зарр, албатта сенда жоҳилият бор› дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, ким одамларни сўкса, улар ҳам унинг отасини ва онасини сўкадилар› дедим. У: ‹Эй Абу Зарр, албатта сенда жоҳилият бор. Улар сизнинг биродарларингиздир, Аллаҳ уларни сизнинг қўлингиз остида қилди. Бас, еганингиздан уларга едиринглар, кийганингиздан уларга кийдиринглар, уларга тоқатларидан ортиқ иш юкламанглар. Агар юкласангиз, уларга ёрдам беринглар› дедилар» деди.