حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، سَمِعْتُهُ مِنْهُ، مَرَّ��َيْنِ قَالَ أَخْبَرَنِي حَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَالزُّبَيْرَ وَالْمِقْدَادَ بْنَ الأَسْوَدِ قَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ خَاخٍ، فَإِنَّ بِهَا ظَعِينَةً وَمَعَهَا كِتَابٌ، فَخُذُوهُ مِنْهَا ". فَانْطَلَقْنَا تَعَادَى بِنَا خَيْلُنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى الرَّوْضَةِ، فَإِذَا نَحْنُ بِالظَّعِينَةِ فَقُلْنَا أَخْرِجِي الْكِتَابَ. فَقَالَتْ مَا مَعِي مِنْ كِتَابٍ. فَقُلْنَا لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لَنُلْقِيَنَّ الثِّيَابَ. فَأَخْرَجَتْهُ مِنْ عِقَاصِهَا، فَأَتَيْنَا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَإِذَا فِيهِ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى أُنَاسٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ، يُخْبِرُهُمْ بِبَعْضِ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا حَاطِبُ، مَا هَذَا ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لاَ تَعْجَلْ عَلَىَّ، إِنِّي كُنْتُ امْرَأً مُلْصَقًا فِي قُرَيْشٍ، وَلَمْ أَكُنْ مِنْ أَنْفُسِهَا، وَكَانَ مَنْ مَعَكَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ لَهُمْ قَرَابَاتٌ بِمَكَّةَ، يَحْمُونَ بِهَا أَهْلِيهِمْ وَأَمْوَالَهُمْ، فَأَحْبَبْتُ إِذْ فَاتَنِي ذَلِكَ مِنَ النَّسَبِ فِيهِمْ أَنْ أَتَّخِذَ عِنْدَهُمْ يَدًا يَحْمُونَ بِهَا قَرَابَتِي، وَمَا فَعَلْتُ كُفْرًا وَلاَ ارْتِدَادًا وَلاَ رِضًا بِالْكُفْرِ بَعْدَ الإِسْلاَمِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ صَدَقَكُمْ ". قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ. قَالَ " إِنَّهُ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا، وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يَكُونَ قَدِ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ، فَقَدْ غَفَرْتُ لَكُمْ ". قَالَ سُفْيَانُ وَأَىُّ إِسْنَادٍ هَذَا.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр ибн Динор бизга айтди, мен уни ундан икки марта эшитдим, у деди: Ҳасан ибн Муҳаммад менга хабар берди, у деди: Убайдуллаҳ ибн Абу Рофеъ менга хабар берди, у деди: Али розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени, Зубайрни ва Миқдод ибнул-Асвадни жўнатди ва: «Токи Равзату Хох (деган жой)га етиб боринглар, чунки у ерда бир кажавали аёл бор, унинг ёнида бир хат бор, уни ундан олинг», деди. Биз отларимиз бизни елдирган ҳолда жўнадик, токи Равзага етдик. Бирдан биз кажавали аёлни (топдик). Биз: «Хатни чиқар», дедик. У: «Менда ҳеч хат йўқ», деди. Биз: «Албатта, хатни чиқарасан, ёки кийимларни (тинтиб) ташлаймиз», дедик. Шунда у уни соч ўримидан чиқарди. Биз уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдик, унда Ҳотиб ибн Абу Балтаъадан Макка аҳлидан бўлган баъзи мушрикларга (ёзилган) — уларни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи ишидан хабардор қилувчи (хат) бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Ҳотиб, бу нима?», деди. У: «Эй Расулуллаҳ, менга шошилма. Мен Қурайшга (қўшилган, асли улардан бўлмаган) бир киши эдим, уларнинг ўзларидан эмас эдим. Сен билан бирга бўлган муҳожирларнинг Маккада қариндошлари бор, улар билан ўз аҳллари ва молларини ҳимоя қиладилар. Мен, уларда насабдан (шундай ҳимоям) йўқлиги сабабли, уларнинг ҳузурида бир яхшилик (қилиб) қўйиб, у билан қариндошларимни ҳимоя қилишларини ёқтирдим. Мен куфр ҳам, иртидод (диндан қайтиш) ҳам, Исломдан кейин куфрга розилик ҳам қилмадим», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сизларга рост айтди», деди. Умар: «Эй Расулуллаҳ, менга изн бер, бу мунофиқнинг бўйнини урай», деди. У: «Албатта, у Бадрда қатнашган. Сен нимани биласан, балки Аллаҳ Бадр аҳлига (назар) ташлаб: ‹Хоҳлаган ишингизни қилинглар, мен сизларни мағфират қилдим›, дегандир», деди. Суфён деди: Бу қандай (олий) иснод!