حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ فُلاَنٍ، قَالَ تَنَازَعَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَحِبَّانُ بْنُ عَطِيَّةَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ لِحِبَّانَ لَقَدْ عَلِمْتُ الَّذِي جَرَّأَ صَاحِبَكَ عَلَى الدِّمَاءِ يَعْنِي عَلِيًّا. قَالَ مَا هُوَ لاَ أَبَا لَكَ قَالَ شَىْءٌ سَمِعْتُهُ يَقُولُهُ. قَالَ مَا هُوَ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالزُّبَيْرَ وَأَبَا مَرْثَدٍ وَكُلُّنَا فَارِسٌ قَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ حَاجٍ ـ قَالَ أَبُو سَلَمَةَ هَكَذَا قَالَ أَبُو عَوَانَةَ حَاجٍ ـ فَإِنَّ فِيهَا امْرَأَةً مَعَهَا صَحِيفَةٌ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَأْتُونِي بِهَا ". فَانْطَلَقْنَا عَلَى أَفْرَاسِنَا حَتَّى أَدْرَكْنَاهَا حَيْثُ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَسِيرُ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، وَكَانَ كَتَبَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ بِمَسِيرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ. فَقُلْنَا أَيْنَ الْكِتَابُ الَّذِي مَعَكِ قَالَتْ مَا مَعِي كِتَابٌ. فَأَنَخْنَا بِهَا بَعِيرَهَا، فَابْتَغَيْنَا فِي رَحْلِهَا فَمَا وَجَدْنَا شَيْئًا. فَقَالَ صَاحِبِي مَا نَرَى مَعَهَا كِتَابًا. قَالَ فَقُلْتُ لَقَدْ عَلِمْنَا مَا كَذَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ حَلَفَ عَلِيٌّ وَالَّذِي يُحْلَفُ بِهِ لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لأُجَرِّدَنَّكِ. فَأَهْوَتْ إِلَى حُجْزَتِهَا وَهْىَ مُحْتَجِزَةٌ بِكِسَاءٍ فَأَخْرَجَتِ الصَّحِيفَةَ، فَأَتَوْا بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ. دَعْنِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا حَاطِبُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَالِي أَنْ لاَ أَكُونَ مُؤْمِنًا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَلَكِنِّي أَرَدْتُ أَنْ يَكُونَ لِي عِنْدَ الْقَوْمِ يَدٌ، يُدْفَعُ بِهَا عَنْ أَهْلِي وَمَالِي، وَلَيْسَ مِنْ أَصْحَابِكَ أَحَدٌ إِلاَّ لَهُ هُنَالِكَ مِنْ قَوْمِهِ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ. قَالَ " صَدَقَ، لاَ تَقُولُوا لَهُ إِلاَّ خَيْرًا ". قَالَ فَعَادَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولُ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ، دَعْنِي فَلأَضْرِبَ عُنُقَهُ. قَالَ " أَوَلَيْسَ مِنْ أَهْلِ بَدْرٍ، وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ أَوْجَبْتُ لَكُمُ الْجَنَّةَ ". فَاغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ.
Абу Абдураҳмон ва Ҳиббон ибн Атия тортишди. Абу Абдураҳмон Ҳиббонга: "Мен сенинг соҳибингни (Алини) қонларга журъатли қилган нарсани биламан" деди. (Ҳиббон): "У нима — сен отасиз қолгир?" деди. (Абу Абдураҳмон): "Мен уни (Алини) айтаётганини эшитган бир нарса" деди. (Ҳиббон): "У нима?" деди. (Абу Абдураҳмон): "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени, Зубайрни ва Абу Марсадни — ҳаммамиз отлиқ эдик — юборди ва: «Боринг, то Равзату Ҳож (деган жой)га етинг — унда бир аёл бор, ёнида Ҳотиб ибн Абу Балтаъанинг мушрикларга (ёзган) саҳифаси бор, уни менга келтиринглар» деди. Биз отларимизда йўлга чиқдик, то уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга айтган жойда топдик — ўз туясида кетаётган эди. У Макка аҳлига Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уларга (қарши) юришини (хабарини) ёзган эди. Биз: «Сенда бўлган хат қани?» дедик. У: «Менда хат йўқ» деди. Туясини чўктирдик, юкида қидирдик, ҳеч нарса топмадик. Шеригим: «Унда хат кўрмаймиз» деди. Мен: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёлғон айтмаганини биламиз» дедим. Кейин Али: «Ўзи билан қасам ичиладиган Зотга қасам, албатта хатни чиқарасан, ёки сени яланғочлайман» деб қасам ичди. У белига (қўлини) узатди — у бир тўнчага ўралган эди — ва саҳифани чиқарди. Уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтирдилар. Умар: «Эй Расулуллаҳ, у Аллаҳга, Расулига ва мўминларга хиёнат қилди, мени қўй, унинг бўйнини урай» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Ҳотиб, сени қилган ишингга нима ундади?» деди. У: «Эй Расулуллаҳ, менга Аллаҳга ва Расулига мўмин бўлмаслик (қаердан)? Лекин мен ўша қавм ҳузурида менга — оилам ва молимни ҳимоя қиладиган — бир қўли (таъсирим) бўлишини истадим. Сенинг ашобингдан ҳар бирининг у ерда қавмидан оиласи ва молини Аллаҳ (ҳимоя қиладиган) кишиси бор (мен эса ёлғиз Маккада)» деди. Деди: «Рост айтди. Унга фақат яхши (сўз) айтинг.» Умар яна: «Эй Расулуллаҳ, у Аллаҳга, Расулига ва мўминларга хиёнат қилди, мени қўй, бўйнини урай» деди. Деди: «У Бадр аҳлидан эмасми? Сен нимани биласан, балки Аллаҳ Бадр аҳлига боқиб: «Хоҳлаганингизни қилинглар, мен сизларга жаннатни вожиб қилдим» дегандир.» Умарнинг кўзлари ёшга тўлди ва: «Аллаҳ ва Расули билгувчироқ» деди."