حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمَعْرُورِ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ رَأَيْتُ أَبَا ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ وَعَلَيْهِ بُرْدٌ غَلِيظٌ وَعَلَى غُلاَمِهِ مِثْلُهُ قَالَ فَقَالَ الْقَوْمُ يَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ كُنْتَ أَخَذْتَ الَّذِي عَلَى غُلاَمِكَ فَجَعَلْتَهُ مَعَ هَذَا فَكَانَتْ حُلَّةً وَكَسَوْتَ غُلاَمَكَ ثَوْبًا غَيْرَهُ . قَالَ فَقَالَ أَبُو ذَرٍّ إِنِّي كُنْتُ سَابَبْتُ رَجُلاً وَكَانَتْ أُمُّهُ أَعْجَمِيَّةً فَعَيَّرْتُهُ بِأُمِّهِ فَشَكَانِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ " . قَالَ " إِنَّهُمْ إِخْوَانُكُمْ فَضَّلَكُمُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ فَمَنْ لَمْ يُلاَئِمْكُمْ فَبِيعُوهُ وَلاَ تُعَذِّبُوا خَلْقَ اللَّهِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, у Аъмашдан, у Маърур ибн Сувайддан ривоят қилди. У айтди: Мен Абу Заррни Рабазада кўрдим, унинг устида қалин чопон, хизматкорининг устида ҳам худди шундай (чопон) бор эди. Қавм: «Ё Абу Зарр, агар хизматкоринг устидагини олиб, буни унга қўшсанг, бир сидра кийим (ҳулла) бўларди, хизматкорингга эса бошқа кийим кийдирсанг», деди. Шунда Абу Зарр айтди: Мен бир киши билан сўкишиб қолган эдим, унинг онаси ажамий (араб бўлмаган) аёл эди. Мен уни онаси билан айблаб койидим. У эса мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга шикоят қилди. У: «Ё Абу Зарр, сен ўзингда жоҳилият (иллати) бўлган кишисан», дедилар. Сўнг: «Улар сизнинг биродарларингиздир, Аллаҳ сизларни улардан устун қилди. Ким сизларга мувофиқ келмаса (хизматга ярамаса), уни сотинг, лекин Аллаҳнинг махлуқотига азоб берманглар», дедилар.