باب ذِكْرِ مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ وَمَا لاَ يَقْطَعُ إِذَا لَمْ يَكُنْ بَيْنَ يَدَىِ الْمُصَلِّي سُتْرَةٌ
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ أَنْبَأَنَا يَزِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ قَائِمًا يُصَلِّي فَإِنَّهُ يَسْتُرُهُ إِذَا كَانَ بَيْنَ يَدَيْهِ مِثْلُ آخِرَةِ الرَّحْلِ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ بَيْنَ يَدَيْهِ مِثْلُ آخِرَةِ الرَّحْلِ فَإِنَّهُ يَقْطَعُ صَلاَتَهُ الْمَرْأَةُ وَالْحِمَارُ وَالْكَلْبُ الأَسْوَدُ " . قُلْتُ مَا بَالُ الأَسْوَدِ مِنَ الأَصْفَرِ مِنَ الأَحْمَرِ فَقَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَمَا سَأَلْتَنِي فَقَالَ " الْكَلْبُ الأَسْوَدُ شَيْطَانٌ " .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Язид хабар берди, у деди: бизга Юнус ривоят қилди, Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Абдуллаҳ ибн ас-Сомитдан, у Абу Заррдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бирингиз тик туриб намоз ўқиётганда, агар олдида кажаванинг орқа ёғочи мисли (нарса) бўлса, у (нарса) уни тўсиб туради. Агар олдида кажаванинг орқа ёғочи мисли (нарса) бўлмаса, аёл, эшак ва қора ит унинг намозини бўлиб қўяди,» дедилар. Мен: «Қоранинг сариқ ва қизилдан нима фарқи бор?» дедим. У: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан худди сен мендан сўраганингдек сўраган эдим, шунда у: «Қора ит шайтондир,» дедилар,» деди.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ، وَهِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ قُلْتُ لِجَابِرِ بْنِ زَيْدٍ مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ قَالَ كَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَقُولُ الْمَرْأَةُ الْحَائِضُ وَالْكَلْبُ . قَالَ يَحْيَى رَفَعَهُ شُعْبَةُ .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, у деди: менга Шуъба ва Ҳишом ривоят қилди, Қатодадан, у деди: Мен Жобир ибн Зайдга: «Намозни нима бўлади (бекор қилади)?» дедим. У деди: «Ибн Аббос: «Ҳайзли аёл ва ит,» дер эди.» Яҳё деди: «Шуъба уни (Пайғамбарга) марфуъ қилди.»
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جِئْتُ أَنَا وَالْفَضْلُ، عَلَى أَتَانٍ لَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِالنَّاسِ بِعَرَفَةَ ثُمَّ ذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَمَرَرْنَا عَلَى بَعْضِ الصَّفِّ فَنَزَلْنَا وَتَرَكْنَاهَا تَرْتَعُ فَلَمْ يَقُلْ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар берди, Суфёндан, у деди: бизга аз-Зуҳрий ривоят қилди, у деди: менга Убайдуллаҳ хабар берди, Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Мен ва Фазл ўзимизнинг бир урғочи эшакда келяпмиз, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса Арафотда одамларга (имом бўлиб) намоз ўқиб бераётган эдилар. Сўнг (рови) маъноси шундай бўлган бир сўзни эслатди: Биз сафнинг бир қисмидан ўтдик, сўнг тушиб, уни (эшакни) ўтлаб юришига ташлаб қўйдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга ҳеч нарса демадилар.
أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَبَّاسِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ الْعَبَّاسِ، قَالَ زَارَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبَّاسًا فِي بَادِيَةٍ لَنَا وَلَنَا كُلَيْبَةٌ وَحِمَارَةٌ تَرْعَى فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْعَصْرَ وَهُمَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَمْ يُزْجَرَا وَلَمْ يُؤَخَّرَا .
Бизга Абдурраҳмон ибн Холид хабар бериб, деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, у деди: Ибн Журайж деди: менга Муҳаммад ибн Умар ибн Али хабар берди, Аббос ибн Убайдуллаҳ ибн Аббосдан, у Фазл ибн ал-Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг бир бадиямизда (чўл еримизда) Аббосни зиёрат қилдилар. Бизнинг бир кучукчамиз ва ўтлаб юрган бир урғочи эшакимиз бор эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аср намозини ўқидилар, улар эса у кишининг олдида эди, на ҳайдаб юборилди, на орқага сурилди.
أَخْبَرَنَا أَبُو الأَشْعَثِ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَنَّ الْحَكَمَ، أَخْبَرَهُ قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى بْنَ الْجَزَّارِ، يُحَدِّثُ عَنْ صُهَيْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ مَرَّ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هُوَ وَغُلاَمٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ عَلَى حِمَارٍ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يُصَلِّي فَنَزَلُوا وَدَخَلُوا مَعَهُ فَصَلَّوْا وَلَمْ يَنْصَرِفْ فَجَاءَتْ جَارِيَتَانِ تَسْعَيَانِ مِنْ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَأَخَذَتَا بِرُكْبَتَيْهِ فَفَرَعَ بَيْنَهُمَا وَلَمْ يَنْصَرِفْ .
Бизга Абул-Ашъас хабар бериб, деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилдики: ал-Ҳакам унга хабар бериб деди: Мен Яҳё ибн ал-Жаззорни Суҳайбдан ривоят қилиб гапираётганини эшитдим, у деди: Мен Ибн Аббосни гапираётганини эшитдим: У ўзи ва Бану Ҳошимдан бир ўғил бола эшак устида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдидан ўтди, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса намоз ўқиётган эдилар. Бас, улар тушиб, у билан бирга (намозга) кириб ўқидилар, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни тўхтатмадилар. Сўнг Бану Абдулмутталибдан икки қизча югуриб келиб, унинг тиззаларидан ушладилар. Бас, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни бир-биридан ажратдилар, аммо намозни тўхтатмадилар.
أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كُنْتُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يُصَلِّي فَإِذَا أَرَدْتُ أَنْ أَقُومَ كَرِهْتُ أَنْ أَقُومَ - فَأَمُرَّ بَيْنَ يَدَيْهِ - انْسَلَلْتُ انْسِلاَلاً .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилди). У деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларида эдим, У эса намоз ўқиётган эдилар. Қачонки турмоқчи бўлсам, олдиларидан ўтиб туришни ёқтирмасдим, шунинг учун оҳиста сирғалиб чиқиб кетардим.»