حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، أَنْبَأَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ سُفْيَانَ، أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَهُوَ مَوْلَى آلِ طَلْحَةَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ الرُّبَيِّعِ بِنْتِ مُعَوِّذِ بْنِ عَفْرَاءَ، أَنَّهَا اخْتَلَعَتْ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم - أَوْ أُمِرَتْ - أَنْ تَعْتَدَّ بِحَيْضَةٍ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الرُّبَيِّعِ الصَّحِيحُ أَنَّهَا أُمِرَتْ أَنْ تَعْتَدَّ بِحَيْضَةٍ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо хабар берди, Суфёндан, у деди: бизга Муҳаммад ибн Абдураҳмон — у оли Талҳанинг мавлосидир — хабар берди, Сулаймон ибн Ясордан, у ар-Рубаййиъ бинт Муаввиз ибн Афро (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида хулъ (мол бериб ажрашиш)ни амалга оширди, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга — ёки унга (бошқа бири) — бир ҳайз билан иддасини ўтказишни буюрдилар. У (Абу Исо) деди: бу бобда Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: ар-Рубаййиъ ҳадисининг саҳиҳи шуки, унга бир ҳайз билан иддасини ўтказиш буюрилган.
أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ الْبَغْدَادِيُّ، أَنْبَأَنَا عَلِيُّ بْنُ بَحْرٍ، أَنْبَأَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ امْرَأَةَ، ثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ اخْتَلَعَتْ مِنْ زَوْجِهَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَعْتَدَّ بِحَيْضَةٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي عِدَّةِ الْمُخْتَلِعَةِ فَقَالَ أَكْثَرُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ إِنَّ عِدَّةَ الْمُخْتَلِعَةِ عِدَّةُ الْمُطَلَّقَةِ ثَلاَثُ حِيَضٍ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ إِنَّ عِدَّةَ الْمُخْتَلِعَةِ حَيْضَةٌ . قَالَ إِسْحَاقُ وَإِنْ ذَهَبَ ذَاهِبٌ إِلَى هَذَا فَهُوَ مَذْهَبٌ قَوِيٌّ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдурраҳим ал-Бағдодий хабар берди, бизга Али ибн Баҳр хабар берди, бизга Ҳишом ибн Юсуф хабар берди, у Маъмардан, у Амр ибн Муслимдан, у Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Собит ибн Қайснинг хотини Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ўз эридан хулъ (мол бериб ажралиш)ни сўради. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга бир ҳайз (муддати) билан идда сақлашни буюрдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Илм аҳли хулъ қилган аёлнинг иддаси ҳақида ихтилоф қилишган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашоблари ва бошқалардан бўлган кўпчилик илм аҳли: хулъ қилган аёлнинг иддаси талоқ қилинган аёлнинг иддасидек уч ҳайздир, дейишди. Бу Суфён ас-Саврий ва Куфа аҳлининг сўзидир, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтади. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашоблари ва бошқалардан бўлган баъзи илм аҳли: хулъ қилган аёлнинг иддаси бир ҳайздир, дейишди. Ишоқ деди: агар кимдир шу (қараш)га мойил бўлса, бу кучли мазҳабдир.