باب مَا جَاءَ فِي الأَكْلِ فِي آنِيَةِ الْكُفَّارِ
حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَخْزَمَ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا سَلْمُ بْنُ قُتَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ، قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ قُدُورِ الْمَجُوسِ فَقَالَ " أَنْقُوهَا غَسْلاً وَاطْبُخُوا فِيهَا " . وَنَهَى عَنْ كُلِّ سَبُعٍ ذِي نَابٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ مَشْهُورٌ مِنْ حَدِيثِ أَبِي ثَعْلَبَةَ وَرُوِيَ عَنْهُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ . وَأَبُو ثَعْلَبَةَ اسْمُهُ جُرْثُومٌ وَيُقَالُ جُرْهُمٌ وَيُقَالُ نَاشِبٌ . وَقَدْ ذُكِرَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ عَنْ أَبِي أَسْمَاءَ الرَّحَبِيِّ عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ .
Бизга Зайд ибн Ахзам ат-Тоий ривоят қилди, бизга Салм ибн Қутайба ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Абу Саълабадан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан мажусийларнинг қозонлари ҳақида сўралди, шунда у: «Уларни ювиб тозаланглар ва уларда пишириб енглар,» дедилар. Ва у ҳар бир қопувчи тишли йиртқичдан қайтардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу Абу Саълабанинг ҳадисидан машҳур (ҳадис)дир, ундан бундан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган. Абу Саълабанинг исми Журсумдир, Журҳум ҳам дейилади, Ношиб ҳам дейилади. Бу ҳадис Абу Қилобадан, у Абу Асмо ар-Раҳабийдан, у Абу Саълабадан (ривоят қилинган), деб ҳам зикр қилинган.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عِيسَى بْنِ يَزِيدَ الْبَغْدَادِيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْعَيْشِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ أَيُّوبَ، وَقَتَادَةَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي أَسْمَاءَ الرَّحَبِيِّ، عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ الْخُشَنِيِّ، أَنَّهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا بِأَرْضِ أَهْلِ الْكِتَابِ فَنَطْبُخُ فِي قُدُورِهِمْ وَنَشْرَبُ فِي آنِيَتِهِمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ لَمْ تَجِدُوا غَيْرَهَا فَارْحَضُوهَا بِالْمَاءِ " . ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا بِأَرْضِ صَيْدٍ فَكَيْفَ نَصْنَعُ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ الْمُكَلَّبَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَقَتَلَ فَكُلْ وَإِنْ كَانَ غَيْرَ مُكَلَّبٍ فَذُكِّيَ فَكُلْ وَإِذَا رَمَيْتَ بِسَهْمِكَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَقَتَلَ فَكُلْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Алий ибн Исо ибн Язид ал-Бағдодий ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ ибн Муҳаммад ал-Айший ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, Айюб ва Қатодадан, улар Абу Қилобадан, у Абу Асмо ар-Раҳабийдан, у Абу Саълаба ал-Хушанийдан (ривоят қилдики), у деди: «Ё Расулуллаҳ, биз аҳли китоб (яшайдиган) юртдамиз, уларнинг қозонларида пиширамиз ва уларнинг идишларида ичамиз.» Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар улардан бошқасини топмасанглар, уларни сув билан ювиб (ишлатинглар),» дедилар. Сўнг у деди: «Ё Расулуллаҳ, биз ов юртидамиз, қандай қилайлик?» У: «Ўргатилган итингни (овга) қўйиб юборсанг ва Аллаҳнинг исмини айтган бўлсанг, у (овни) ўлдирса — егин. Агар (ит) ўргатилмаган бўлса-ю, сен (овни) тобат қилсанг — егин. Ва ўқингни отиб, Аллаҳнинг исмини айтган бўлсанг, у (овни) ўлдирса — егин,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.