Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар берди, у Фузайл ибн Ғазвондан, у Ибн Абу Нуъмдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), у деди: Абул-Қосим (соллаллаҳу алайҳи васаллам), тавба пайғамбари: «Ким ўз қулини, ўзи айтган (айб)дан бери (пок) бўла туриб, (зино билан) қараласа, агар (айтгани) у айтганидек бўлмаса, қиёмат куни унга ҳад (жазоси) татбиқ қилинади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Ибн Абу Нуъм — у Абдураҳмон ибн Абу Нуъм ал-Бажалийдир, куняси Абул-Ҳакам. Ва бу бобда Сувайд ибн Муқаррин ва Абдуллаҳ ибн Умардан ҳам (ривоят) бор.
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Муъаммал ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Иброҳим ат-Таймийдан, у отасидан, у Абу Масъуд ал-Ансорийдан (ривоят қилдики), у деди: мен ўз қулимни ураётган эдим, шунда орқамдан бир айтувчининг: «Билиб қўй, эй Абу Масъуд! Билиб қўй, эй Абу Масъуд!» деяётганини эшитдим. Мен ўгирилиб қарасам, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эканлар. У: «Аллаҳ сенинг унга (қодир бўлганингдан) кўра сенга кўпроқ қодирдир,» дедилар. Абу Масъуд деди: шундан кейин мен ўз қулимни урмадим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Иброҳим ат-Таймий — у Иброҳим ибн Язод ибн Шарикдир.