Бизга Бундор ривоят қилди, бизга Абдураҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, бизга Суфён, Абу Ишоқдан, у Абу Ҳабиба ат-Тоийдан (ривоят қилдики), у деди: Акам молининг бир қисмини менга васият қилди. Мен Абу Дардога учраб: «Акам молининг бир қисмини менга васият қилди; уни қаерга қўйишимни маслаҳат берасиз — фақир-ларга-ми, мискинларга-ми, ёки Аллаҳ йўлидаги мужоҳидларга-ми?» дедим. У: «Менга келсак, мен (уни) мужоҳидларга тенг деб билмас эдим. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: ‹Ўлим чоғида (қулни) озод қиладиган кишининг масали тўйиб олганидан кейин ҳадя қиладиган кишининг масалига ўхшайдир,› деганларини эшитганман,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга ал-Лайс, Ибн Шиҳобдан, у Урвадан (ривоят қилдики), Оиша унга хабар берди: Барира Оишанинг олдига ўз китобати (озодлик шартномаси пули) учун ёрдам сўраб келди; у китобатидан ҳеч нарса тўламаган эди. Оиша унга: «Аҳлингнинг олдига қайт; агар улар китобатингни мен тўлашимни ва валоинг (озодликдан кейинги меросинг) менга бўлишини хоҳлашса, мен (шундай) қиламан,» деди. Барира буни ўз аҳлига айтди, аммо улар бош тортиб: «Агар у сенга ажр кўзлаб (тўлашни) хоҳласа, валоинг эса бизники бўлсин, қилаверсин,» дедилар. (Оиша) буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сотиб ол ва озод қил; чунки вало фақат озод қилган киши учундир,» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб: «Аллаҳнинг Китобида бўлмаган шартларни шарт қилиб қўядиган қавмларга нима бўлди? Ким Аллаҳнинг Китобида бўлмаган шартни шарт қилса, у (шарт) уники эмас; гарчи юз марта шарт қилса ҳам,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир; Оишадан турли йўллар билан ривоят қилинган. Илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандирки, вало озод қилган киши учундир.