حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا عَزْرَةُ بْنُ ثَابِتٍ، عَنْ ثُمَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ أَنَسٌ لاَ يَرُدُّ الطِّيبَ . وَقَالَ أَنَسٌ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَرُدُّ الطِّيبَ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, у деди: бизга Азра ибн Собит ривоят қилди, Сумома ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: Анас (розияллаҳу анҳу) атирни рад қилмас эди. Ва Анас деди: Албатта, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) атирни рад қилмас эдилар. Бу бобда Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثٌ لاَ تُرَدُّ الْوَسَائِدُ وَالدُّهْنُ وَاللَّبَنُ " . الدُّهْنُ يَعْنِي بِهِ الطِّيبَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَعَبْدُ اللَّهِ هُوَ ابْنُ مُسْلِمِ بْنِ جُنْدَبٍ وَهُوَ مَدَنِيٌّ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Абу Фудайк ривоят қилди, Абдуллаҳ ибн Муслимдан, у отасидан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Учта нарса рад қилинмайди: ёстиқлар, атир (ёғ) ва сут,» дедилар. «Ад-Дуҳн» (ёғ) деганда атирни назарда тутган. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, Абдуллаҳ эса Ибн Муслим ибн Жундабдир, у мадиналикдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَلِيفَةَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، - بَصْرِيٌّ - وَعَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ قَالاَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ حَجَّاجٍ الصَّوَّافِ، عَنْ حَنَانٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أُعْطِيَ أَحَدُكُمُ الرَّيْحَانَ فَلاَ يَرُدَّهُ فَإِنَّهُ خَرَجَ مِنَ الْجَنَّةِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَلاَ نَعْرِفُ حَنَانًا إِلاَّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ وَأَبُو عُثْمَانَ النَّهْدِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُلٍّ وَقَدْ أَدْرَكَ زَمَنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَرَهُ وَلَمْ يَسْمَعْ مِنْهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Халифа Абу Абдуллаҳ — басралик — ва Амр ибн Алий ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, Ҳажжож ас-Саввофдан, у Ҳанондан, у Абу Усмон ан-Наҳдийдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бирортангизга райҳон берилса, уни рад қилмасин, чунки у жаннатдан чиққандир,» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, уни фақат шу йўналишдан биламиз. Ва биз Ҳанонни фақат шу ҳадисда биламиз. Абу Усмон ан-Наҳдийнинг исми Абдурраҳмон ибн Муллдир. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонига етишган, лекин у кишини кўрмаган ва ундан эшитмаган.