حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ الصَّفَّارُ أَبُو عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَسَّانَ، أَنَّهُ حَدَّثَتْهُ جَدَّتَاهُ، صَفِيَّةُ بِنْتُ عُلَيْبَةَ وَدُحَيْبَةُ بِنْتُ عُلَيْبَةَ حَدَّثَتَاهُ عَنْ قَيْلَةَ بِنْتِ مَخْرَمَةَ، وَكَانَتَا، رَبِيبَتَيْهَا وَقَيْلَةُ جَدَّةُ أَبِيهِمَا أُمُّ أُمِّهِ أَنَّهَا قَالَتْ قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتِ الْحَدِيثَ بِطُولِهِ حَتَّى جَاءَ رَجُلٌ وَقَدِ ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ فَقَالَ السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَعَلَيْكَ السَّلاَمُ وَرَحْمَةُ اللَّهِ " . وَعَلَيْهِ تَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم - أَسْمَالُ مُلَيَّتَيْنِ كَانَتَا بِزَعْفَرَانٍ وَقَدْ نَفَضَتَا وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عُسَيْبُ نَخْلَةٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ قَيْلَةَ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَسَّانَ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Аффон ибн Муслим ас-Саффор Абу Усмон ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ҳассон ривоят қилиб, унга икки бувиси — Сафия бинт Улайба ва Дуҳайба бинт Улайба — ривоят қилганларини айтди; улар иккиси Қайла бинт Махрамадан ривоят қилдилар — улар иккиси унинг (Қайланинг) ўгай қизлари эди ва Қайла уларнинг оталарининг бувиси, яъни онасининг онаси эди — у (Қайла) деди: биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келдик. Сўнг у ҳадисни тўлиқ баён қилди, ҳатто қуёш кўтарилганида бир киши келиб: «Ассалому алайка, эй Расулуллаҳ!» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ва алайкас-салому вараҳматуллаҳ,» дедилар. Унинг — яъни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг — устиларида зафарон билан бўялган, ранги ўчиб кетган иккита эски (жун) кийим бор эди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга хурмо шохидан (ясалган таёқ) бор эди. Абу Исо (Термизий) деди: Қайланинг ҳадисини биз фақат Абдуллаҳ ибн Ҳассоннинг ҳадисидангина биламиз.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ التَّزَعْفُرِ لِلرِّجَالِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَرَوَى شُعْبَةُ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ ابْنِ عُلَيَّةَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ التَّزَعْفُرِ . حَدَّثَنَا بِذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا آدَمُ عَنْ شُعْبَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَمَعْنَى كَرَاهِيَةِ التَّزَعْفُرِ لِلرِّجَالِ أَنْ يَتَزَعْفَرَ الرَّجُلُ يَعْنِي أَنْ يَتَطَيَّبَ بِهِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди (ва бошқа санад), яна бизга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, Ҳаммод ибн Зайддан, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эркакларнинг зафарон (билан бўяниши)дан қайтардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шуъба бу ҳадисни Исмоил ибн Улайядан, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анасдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зафарон (билан бўяниш)дан қайтардилар. Буни бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Одам Шуъбадан ривоят қилди. Абу Исо (Термизий) деди: эркаклар учун зафарон (билан бўяниш)ни макруҳ кўришнинг маъноси — киши ўзини зафарон билан бўяши, яъни у билан хушбўйланишидир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ التَّزَعْفُرِ لِلرِّجَالِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَرَوَى شُعْبَةُ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ ابْنِ عُلَيَّةَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ التَّزَعْفُرِ . حَدَّثَنَا بِذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا آدَمُ عَنْ شُعْبَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَمَعْنَى كَرَاهِيَةِ التَّزَعْفُرِ لِلرِّجَالِ أَنْ يَتَزَعْفَرَ الرَّجُلُ يَعْنِي أَنْ يَتَطَيَّبَ بِهِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди (ва бошқа санад), яна бизга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, Ҳаммод ибн Зайддан, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эркакларнинг зафарон (билан бўяниши)дан қайтардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шуъба бу ҳадисни Исмоил ибн Улайядан, у Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анасдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зафарон (билан бўяниш)дан қайтардилар. Буни бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Одам Шуъбадан ривоят қилди. Абу Исо (Термизий) деди: эркаклар учун зафарон (билан бўяниш)ни макруҳ кўришнинг маъноси — киши ўзини зафарон билан бўяши, яъни у билан хушбўйланишидир.