حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ وَزِيرٍ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ الأَزْرَقُ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَتْ بَنُو سَلِمَةَ فِي نَاحِيَةِ الْمَدِينَةِ فَأَرَادُوا النُّقْلَةَ إِلَى قُرْبِ الْمَسْجِدِ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : (إنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ) فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ آثَارَكُمْ تُكْتَبُ فَلا يَنْتَقِلُوا" . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ الثَّوْرِيِّ وَأَبُو سُفْيَانَ هُوَ طَرِيفٌ السَّعْدِيُّ .
Бизга Муҳаммад ибн Вазир ал-Воситий ривоят қилди, у деди: бизга Ишоқ ибн Юсуф ал-Азрақ ривоят қилди, Суфён ас-Саврийдан, у Абу Суфёндан, у Абу Назрадан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Бану Салима Мадинанинг четида (яшар) эдилар. Улар масжидга яқинроқ жойга кўчмоқчи бўлдилар. Шунда ушбу оят нозил бўлди: «Албатта, Биз ўликларни тирилтирамиз ва улар (аввал) қилган ишларини ҳамда изларини ёзиб қўямиз» (Ёсин сураси, 12). Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, изларингиз ёзилади,» дедилар ва улар кўчмадилар. (Абу Исо Термизий) деди: бу ҳадис Саврийнинг ривоятидан ҳасан ғарибдир ва Абу Суфён — у Тариф ас-Саъдийдир.
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ حِينَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَالِسٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَدْرِي يَا أَبَا ذَرٍّ أَيْنَ تَذْهَبُ هَذِهِ " . قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " فَإِنَّهَا تَذْهَبُ فَتَسْتَأْذِنُ فِي السُّجُودِ فَيُؤْذَنُ لَهَا وَكَأَنَّهَا قَدْ قِيلَ لَهَا اطْلَعِي مِنْ حَيْثُ جِئْتِ فَتَطْلُعُ مِنْ مَغْرِبِهَا " . قَالَ ثُمَّ قَرَأَ : (وذلكَ مُسْتَقَرٌّ لَهَا ) قَالَ وَذَلِكَ قِرَاءَةُ عَبْدِ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Иброҳим ат-Таймийдан, у отасидан, у Абу Зар (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Қуёш ботган пайтда мен масжидга кирдим, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўтирган эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Зар, бу (қуёш) қаерга кетишини биласанми?» дедилар. Мен: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади,» дедим. У: «Албатта, у (қуёш) кетади ва сажда қилишга изн сўрайди, унга изн берилади. Гўё унга: Келган жойингдан чиқ, дейилгандек бўлади ва у ўз ғарбидан чиқади,» дедилар. (Рови) деди: сўнг у: «Мана шу унинг қароргоҳидир» (деб тиловат қилдилар). (Рови) деди: бу Абдуллаҳ (ибн Масъуд)нинг қироатидир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.