حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ حِينَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَالِسٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَدْرِي يَا أَبَا ذَرٍّ أَيْنَ تَذْهَبُ هَذِهِ " . قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " فَإِنَّهَا تَذْهَبُ فَتَسْتَأْذِنُ فِي السُّجُودِ فَيُؤْذَنُ لَهَا وَكَأَنَّهَا قَدْ قِيلَ لَهَا اطْلَعِي مِنْ حَيْثُ جِئْتِ فَتَطْلُعُ مِنْ مَغْرِبِهَا " . قَالَ ثُمَّ قَرَأَ : (وذلكَ مُسْتَقَرٌّ لَهَا ) قَالَ وَذَلِكَ قِرَاءَةُ عَبْدِ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Иброҳим ат-Таймийдан, у отасидан, у Абу Зар (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Қуёш ботган пайтда мен масжидга кирдим, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўтирган эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Зар, бу (қуёш) қаерга кетишини биласанми?» дедилар. Мен: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади,» дедим. У: «Албатта, у (қуёш) кетади ва сажда қилишга изн сўрайди, унга изн берилади. Гўё унга: Келган жойингдан чиқ, дейилгандек бўлади ва у ўз ғарбидан чиқади,» дедилар. (Рови) деди: сўнг у: «Мана шу унинг қароргоҳидир» (деб тиловат қилдилар). (Рови) деди: бу Абдуллаҳ (ибн Масъуд)нинг қироатидир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.