حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا لَيْثُ بْنُ أَبِي سُلَيْمٍ، عَنْ بِشْرٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا مِنْ دَاعٍ دَعَا إِلَى شَيْءٍ إِلاَّ كَانَ مَوْقُوفًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ لاَزِمًا لَهُ لاَ يُفَارِقُهُ وَإِنْ دَعَا رَجُلٌ رَجُلاً " . ثُمَّ قَرَأَ قَوْلَ اللَّهِ : ( وقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ * مَا لَكُمْ لاَ تَنَاصَرُونَ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ .
Бизга Аҳмад ибн Абда аз-Заббий ривоят қилди, у деди: бизга Муътамир ибн Сулаймон ривоят қилди, у деди: бизга Лайс ибн Абу Сулайм ривоят қилди, Бишрдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бирор нарсага (даъват) қилувчи даъватчи йўқки, қиёмат кунида у (даъват) ўзига лозим бўлган ҳолда, ундан ажралмаган ҳолда тўхтатиб қўйилмасин, агарчи бир киши бошқа бир кишини (даъват қилган) бўлса ҳам,» дедилар. Сўнг Аллаҳнинг бу каломини тиловат қилдилар: «Уларни тўхтатинглар, албатта улар сўроқ қилинувчилардир. Сенларга нима бўлдики, бир-бирингизга ёрдам бермайсиз?» (Соффот сураси, 24-25). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир.