حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَبِي ذَرٍّ حِينَ غَرَبَتِ الشَّمْسُ " تَدْرِي أَيْنَ تَذْهَبُ ". قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ " فَإِنَّهَا تَذْهَبُ حَتَّى تَسْجُدَ تَحْتَ الْعَرْشِ، فَتَسْتَأْذِنَ فَيُؤْذَنَ لَهَا، وَيُوشِكُ أَنْ تَسْجُدَ فَلاَ يُقْبَلَ مِنْهَا، وَتَسْتَأْذِنَ فَلاَ يُؤْذَنَ لَهَا، يُقَالُ لَهَا ارْجِعِي مِنْ حَيْثُ جِئْتِ. فَتَطْلُعُ مِنْ مَغْرِبِهَا، فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى {وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ }".
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Суфён бизга айтди, Аъмашдан, Иброҳим Таймийдан, отасидан, Абу Зарр розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Заррга қуёш ботганида: «Биласанми, у (қуёш) қаерга кетади?», деди. Мен: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади», дедим. У: «Албатта, у кетади, токи Арш остида сажда қилади, сўнг (қайтишга) изн сўрайди, унга изн берилади. Яқиндаки, у сажда қилади, лекин ундан (саждаси) қабул қилинмайди; ва изн сўрайди, лекин унга изн берилмайди; унга: ‹Келган томонингга қайт›, дейилади. Шунда у ўзининг ғарбидан чиқади. Мана шу — Аллаҳ таолонинг: ‹Қуёш ўзининг қароргоҳи (белгиланган жойи) сари юради; бу — Азиз, Алийм (Зот)нинг тақдиридир› деган сўзидир», деди.