حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ وَرْدَانَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الدُّعَاءِ أَفْضَلُ قَالَ " سَلْ رَبَّكَ الْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ " . ثُمَّ أَتَاهُ فِي الْيَوْمِ الثَّانِي فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الدُّعَاءِ أَفْضَلُ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ أَتَاهُ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ . قَالَ " فَإِذَا أُعْطِيتَ الْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَأُعْطِيتَهَا فِي الآخِرَةِ فَقَدْ أَفْلَحْتَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ سَلَمَةَ بْنِ وَرْدَانَ .
Бизга Юсуф ибн Исо ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Салама ибн Вардон ривоят қилди, Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келди ва: «Ё Расулаллаҳ, қайси дуо афзал?» деди. У: «Роббингдан дунё ва охиратда офият (соғлик, саломатлик) ва сақланишни сўра,» дедилар. Сўнг у иккинчи куни келиб: «Ё Расулаллаҳ, қайси дуо афзал?» деди. У унга шунингдек (жавоб) айтдилар. Сўнг у учинчи куни келди, У унга шунингдек (жавоб) айтдилар. У: «Бас, агар сенга дунёда офият берилса ва у сенга охиратда ҳам берилса, демак сен нажот топибсан,» дедилар. У деди: бу ҳадис шу йўлдан ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Салама ибн Вардоннинг ҳадисидан биламиз.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الضُّبَعِيُّ، عَنْ كَهْمَسِ بْنِ الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ عَلِمْتُ أَىُّ لَيْلَةٍ لَيْلَةُ الْقَدْرِ مَا أَقُولُ فِيهَا قَالَ " قُولِي اللَّهُمَّ إِنَّكَ عَفُوٌّ كَرِيمٌ تُحِبُّ الْعَفْوَ فَاعْفُ عَنِّي " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Жаъфар ибн Сулаймон аз-Зубаъий ривоят қилди, Каҳмас ибн ал-Ҳасандан, у Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у Оишадан (ривоят қилди). У деди: «Мен: «Ё Расулаллаҳ, айтинг-чи, агар қайси кеча Қадр кечаси эканини билсам, унда нима деяй?» дедим. У: «Айт: «Аллаҳумма иннака Афуввун Каримун туҳиббул-афва фаъфу анни» (Аллаҳим, албатта Сен афв этувчисан, каримсан, афвни севасан, бас, мени афв эт),» дедилар.» У деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي شَيْئًا أَسْأَلُهُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ " سَلِ اللَّهَ الْعَافِيَةَ " . فَمَكَثْتُ أَيَّامًا ثُمَّ جِئْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي شَيْئًا أَسْأَلُهُ اللَّهَ . فَقَالَ لِي " يَا عَبَّاسُ يَا عَمَّ رَسُولِ اللَّهِ سَلِ اللَّهَ الْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ . وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ قَدْ سَمِعَ مِنَ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Абийда ибн Ҳумайд, Язид ибн Абу Зиёддан, у Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорисдан, у Аббос ибн Абдулмутталибдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен: «Эй Расулуллаҳ, менга Аллаҳ азза ва жалладан сўрайдиган бир нарсани ўргатинг,» дедим. У: «Аллаҳдан офият (соғлик-саломатлик) сўра,» дедилар. Сўнг мен бир неча кун кутдим, кейин келиб: «Эй Расулуллаҳ, менга Аллаҳдан сўрайдиган бир нарсани ўргатинг,» дедим. Шунда у менга: «Эй Аббос, эй Расулуллаҳнинг амакиси, Аллаҳдан дунё ва охиратда офият сўра,» дедилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис саҳиҳдир. Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис ибн Навфал Аббос ибн Абдулмутталибдан эшитган.
حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ دِينَارٍ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ الْكُوفِيُّ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، وَهُوَ الْمُلَيْكِيُّ عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا سُئِلَ اللَّهُ شَيْئًا أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يُسْأَلَ الْعَافِيَةَ " . هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الْمُلَيْكِيِّ .
Бизга ал-Қосим ибн Динор ал-Куфий ривоят қилди, бизга Ишоқ ибн Мансур ал-Куфий, Исроилдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Бакрдан — у ал-Мулайкийдир — у Мусо ибн Уқбадан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳдан офият сўралганидан кўра Унга севимлироқ нарса сўралмаган,» дедилар. Бу ҳадис ғарибдир, уни фақат Абдурраҳмон ибн Абу Бакр ал-Мулайкийнинг ҳадисидан биламиз, холос.