1204-ҳадисСунани Абу Довуд · Сафардаги намоз ҳукмлари
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الْمِسْحَاجِ بْنِ مُوسَى، قَالَ قُلْتُ لأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ حَدِّثْنَا مَا، سَمِعْتَ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ كُنَّا إِذَا كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي السَّفَرِ فَقُلْنَا زَالَتِ الشَّمْسُ أَوْ لَمْ تَزُلْ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ ارْتَحَلَ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Муовия ал-Мишож ибн Мусодан ривоят қилиб деди: мен Анас ибн Моликка дедим: бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганингни ривоят қилиб бер. У деди: биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан сафарда бўлганимизда, ‹қуёш оғди ёки оғмаган эди› деб айтсак, пешин намозини ўқиб, сўнгра йўлга чиқар эдилар.