حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، حَدَّثَنِي حَمْزَةُ الْعَائِذِيُّ، - رَجُلٌ مِنْ بَنِي ضَبَّةَ - قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَزَلَ مَنْزِلاً لَمْ يَرْتَحِلْ حَتَّى يُصَلِّيَ الظُّهْرَ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ وَإِنْ كَانَ بِنِصْفِ النَّهَارِ قَالَ وَإِنْ كَانَ بِنِصْفِ النَّهَارِ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Шуъбадан ривоят қилди: менга Ҳамза ал-Ооидий — Бану Заббадан бўлган бир киши — ривоят қилиб деди: мен Анас ибн Моликнинг шундай деганларини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бирор манзилга тушсалар, пешин намозини ўқимагунча йўлга чиқмас эдилар. Шунда бир киши унга: ‹Гарчи кундузнинг ярмида бўлса ҳам-ми?› деди. У: ‹Гарчи кундузнинг ярмида бўлса ҳам› деди.