أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى تَوَرَّمَتْ قَدَمَاهُ فَقِيلَ لَهُ قَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ . قَالَ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا " .
Бизга Қутайба ибн Саид ва Муҳаммад ибн Мансур — лафз уники — Суфёндан, у Зиёд ибн Илоқадан хабар берди. У деди: мен ал-Муғийра ибн Шуъбанинг шундай деганини эшитдим: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) оёқлари шишиб кетгунча (кечаси намозда) қоим бўлдилар. Унга: ‹Аллаҳ сенинг олдинги ва кейинги гуноҳларингни кечирди-ку,› дейилди. У: ‹Шукр қилувчи бир банда бўлмайманми?› дедилар.»