حَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي شُعَيْبٍ، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ سُئِلَ ابْنُ عُمَرَ عَنِ الرَّكْعَتَيْنِ، قَبْلَ الْمَغْرِبِ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّيهِمَا . وَرَخَّصَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ سَمِعْتُ يَحْيَى بْنَ مَعِينٍ يَقُولُ هُوَ شُعَيْبٌ يَعْنِي وَهِمَ شُعْبَةُ فِي اسْمِهِ .
Бизга Ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Абу Шуъайбдан, у Товусдан ривоят қилди. У айтди: Ибн Умардан мағрибдан олдинги икки ракъат ҳақида сўралган эди, у: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бировнинг бу икки ракъатни ўқиганини кўрмадим» деди. Ва у асрдан кейинги икки ракъатга рухсат берди. Абу Довуд айтди: Мен Яҳё ибн Маъийнни: «У Шуъайбдир, яъни Шуъба унинг исмида адашган» деганини эшитдим.