حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ عَبَّادٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، - الْمَعْنَى - عَنْ وَاصِلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عُقَيْلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمُرَ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يُصْبِحُ عَلَى كُلِّ سُلاَمَى مِنِ ابْنِ آدَمَ صَدَقَةٌ تَسْلِيمُهُ عَلَى مَنْ لَقِيَ صَدَقَةٌ وَأَمْرُهُ بِالْمَعْرُوفِ صَدَقَةٌ وَنَهْيُهُ عَنِ الْمُنْكَرِ صَدَقَةٌ وَإِمَاطَتُهُ الأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ صَدَقَةٌ وَبُضْعَةُ أَهْلِهِ صَدَقَةٌ وَيُجْزِئُ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ رَكْعَتَانِ مِنَ الضُّحَى " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَحَدِيثُ عَبَّادٍ أَتَمُّ وَلَمْ يَذْكُرْ مُسَدَّدٌ الأَمْرَ وَالنَّهْىَ زَادَ فِي حَدِيثِهِ وَقَالَ كَذَا وَكَذَا وَزَادَ ابْنُ مَنِيعٍ فِي حَدِيثِهِ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَدُنَا يَقْضِي شَهْوَتَهُ وَتَكُونُ لَهُ صَدَقَةٌ قَالَ " أَرَأَيْتَ لَوْ وَضَعَهَا فِي غَيْرِ حِلِّهَا أَلَمْ يَكُنْ يَأْثَمُ " .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ Аббод ибн Аббоддан ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд — маъно (бир хил) — Восилдан, у Яҳё ибн Уқайлдан, у Яҳё ибн Яъмурдан, у Абу Заррдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У: «Одам фарзандининг ҳар бир бўғини ҳисобига ҳар куни садақа керак бўлади: учратган кишига салом бериши садақа, маъруфга (яхшиликка) буюриши садақа, мункардан (ёмонликдан) қайтариши садақа, йўлдан азиятни олиб ташлаши садақа, аҳли билан (яқинлик қилиши) садақадир. Буларнинг ҳаммасидан зуҳонинг икки ракъати кифоя қилади» деди. Абу Довуд айтди: Аббоднинг ҳадиси тўлиқроқ. Мусаддад амр (буюриш) ва наҳй (қайтариш)ни зикр қилмади, ҳадисига «ва шундай-шундай деди» деб қўшди. Ибн Маниъ ўз ҳадисига зиёда қилди: Улар: «Эй Аллаҳнинг Расули, бирортамиз шаҳватини қондиради-ю, унга садақа бўладими?» дейишди. У: «Айтингчи, агар уни ҳаром йўлга қўйганида гуноҳкор бўлмасмиди?» деди.