وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ الزَّيَّاتِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، - رضى الله عنه - يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ كُلُّ عَمَلِ ابْنِ آدَمَ لَهُ إِلاَّ الصِّيَامَ فَإِنَّهُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ وَالصِّيَامُ جُنَّةٌ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ صَوْمِ أَحَدِكُمْ فَلاَ يَرْفُثْ يَوْمَئِذٍ وَلاَ يَسْخَبْ فَإِنْ سَابَّهُ أَحَدٌ أَوْ قَاتَلَهُ فَلْيَقُلْ إِنِّي امْرُؤٌ صَائِمٌ . وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ وَلِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ يَفْرَحُهُمَا إِذَا أَفْطَرَ فَرِحَ بِفِطْرِهِ وَإِذَا لَقِيَ رَبَّهُ فَرِحَ بِصَوْمِهِ " .
Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ азза ва жалла: ‹Одам ўғлининг ҳар бир амели ўзиники, магар рўза бундан мустасно — чунки у Меники(дир) ва Мен унинг мукофотини бераман› деди. Рўза — қалқон(дир); бас бировингизнинг рўза куни бўлганида, ўша кун беҳаёлик қилмасин ва шовқин (жанжал) қилмасин; агар кимдир унга сўкса ёки уришса, ‹Мен рўзадор киши(ман)› десин. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасам, албатта рўзадорнинг оғиз ҳиди (ўзгариши) Аллаҳ ҳузурида қиёмат куни миск ҳидидан хушбўйроқдир. Рўзадор учун икки шодлик бор — улардан (ҳар бири)га шод бўлади: ифтор қилганида, ўз ифтори билан шод бўлади; Роббига йўлиқганида эса, ўз рўзаси билан шод бўлади» деди.