حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُونُسَ النَّسَائِيُّ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ إِسْحَاقَ، بِإِسْنَادِهِ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ مُسْلِمُ بْنُ شُعْبَةَ . قَالَ فِيهِ وَالشَّافِعُ الَّتِي فِي بَطْنِهَا الْوَلَدُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَقَرَأْتُ فِي كِتَابِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَالِمٍ بِحِمْصَ عِنْدَ آلِ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ الْحِمْصِيِّ عَنِ الزُّبَيْدِيِّ قَالَ وَأَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ جَابِرٍ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُعَاوِيَةَ الْغَاضِرِيِّ - مِنْ غَاضِرَةِ قَيْسٍ - قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثٌ مَنْ فَعَلَهُنَّ فَقَدْ طَعِمَ طَعْمَ الإِيمَانِ مَنْ عَبَدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَأَنَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَعْطَى زَكَاةَ مَالِهِ طَيِّبَةً بِهَا نَفْسُهُ رَافِدَةً عَلَيْهِ كُلَّ عَامٍ وَلاَ يُعْطِي الْهَرِمَةَ وَلاَ الدَّرِنَةَ وَلاَ الْمَرِيضَةَ وَلاَ الشَّرَطَ اللَّئِيمَةَ وَلَكِنْ مِنْ وَسَطِ أَمْوَالِكُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَسْأَلْكُمْ خَيْرَهُ وَلَمْ يَأْمُرْكُمْ بِشَرِّهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Юнус ан-Насоий ривоят қилди, бизга Равҳ ривоят қилди, бизга Закарийё ибн Ишоқ ўз исноди билан шу ҳадисни ривоят қилди. У «Муслим ибн Шуъба» деди. Унда: «Шофиъ қорнида бола бўлган (ҳайвон)дир» деди. Абу Довуд деди: Мен Ҳимсда Абдуллаҳ ибн Соолимнинг китобида, Амр ибн ал-Ҳорис ал-Ҳимсий хонадонида, Зубайдийдан (ривоятни) ўқидим. У деди: Менга Яҳё ибн Жобир Жубайр ибн Нуфайрдан, у Абдуллаҳ ибн Муовия ал-Ғоодирийдан — Қайснинг Ғоодира (қабиласи)дан — хабар берди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Учта нарса: ким уларни қилса, иймон таъмини тотибди: ким Аллаҳга ёлғиз Ўзига ибодат қилса ва У Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқлигини (билса), молининг закотини кўнгли хуш бўлиб, ҳар йили сахийлик билан берса — қари, қотирик (заиф), касал ва паст, ярамас (ҳайвон)ни бермай, балки молларингизнинг ўртачасидан (берса). Зеро Аллаҳ сизлардан энг яхшисини сўрамади ва сизларга энг ёмонини (беришни) буюрмади».