حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدِ بْنِ زُرَارَةَ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ بَعَثَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُصَدِّقًا فَمَرَرْتُ بِرَجُلٍ فَلَمَّا جَمَعَ لِي مَالَهُ لَمْ أَجِدْ عَلَيْهِ فِيهِ إِلاَّ ابْنَةَ مَخَاضٍ فَقُلْتُ لَهُ أَدِّ ابْنَةَ مَخَاضٍ فَإِنَّهَا صَدَقَتُكَ . فَقَالَ ذَاكَ مَا لاَ لَبَنَ فِيهِ وَلاَ ظَهْرَ وَلَكِنْ هَذِهِ نَاقَةٌ فَتِيَّةٌ عَظِيمَةٌ سَمِينَةٌ فَخُذْهَا . فَقُلْتُ لَهُ مَا أَنَا بِآخِذٍ مَا لَمْ أُومَرْ بِهِ وَهَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكَ قَرِيبٌ فَإِنْ أَحْبَبْتَ أَنْ تَأْتِيَهُ فَتَعْرِضَ عَلَيْهِ مَا عَرَضْتَ عَلَىَّ فَافْعَلْ فَإِنْ قَبِلَهُ مِنْكَ قَبِلْتُهُ وَإِنْ رَدَّهُ عَلَيْكَ رَدَدْتُهُ . قَالَ فَإِنِّي فَاعِلٌ فَخَرَجَ مَعِي وَخَرَجَ بِالنَّاقَةِ الَّتِي عَرَضَ عَلَىَّ حَتَّى قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَتَانِي رَسُولُكَ لِيَأْخُذَ مِنِّي صَدَقَةَ مَالِي وَايْمُ اللَّهِ مَا قَامَ فِي مَالِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ رَسُولُهُ قَطُّ قَبْلَهُ فَجَمَعْتُ لَهُ مَالِي فَزَعَمَ أَنَّ مَا عَلَىَّ فِيهِ ابْنَةُ مَخَاضٍ وَذَلِكَ مَا لاَ لَبَنَ فِيهِ وَلاَ ظَهْرَ وَقَدْ عَرَضْتُ عَلَيْهِ نَاقَةً فَتِيَّةً عَظِيمَةً لِيَأْخُذَهَا فَأَبَى عَلَىَّ وَهَا هِيَ ذِهِ قَدْ جِئْتُكَ بِهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . خُذْهَا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ذَاكَ الَّذِي عَلَيْكَ فَإِنْ تَطَوَّعْتَ بِخَيْرٍ آجَرَكَ اللَّهُ فِيهِ وَقَبِلْنَاهُ مِنْكَ " . قَالَ فَهَا هِيَ ذِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ جِئْتُكَ بِهَا فَخُذْهَا . قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقَبْضِهَا وَدَعَا لَهُ فِي مَالِهِ بِالْبَرَكَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ривоят қилди, бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга отам ибн Ишоқдан ривоят қилди. У деди: Менга Абдуллаҳ ибн Аби Бакр Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Саъд ибн Зуроорадан, у Умора ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Убай ибн Каъбдан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени садақа йиғувчи қилиб юбордилар. Мен бир кишининг олдидан ўтдим. У молини менга жамлаганда, мен унга фақат бир бинт маход (вожиб бўлганини) топдим ва унга: «Бинт маход бер, зеро у сенинг садақангдир», дедим. У: «Бу сутсиз ҳам, минишга яроқсиз ҳам (ёш туя)дир. Лекин мана бу ёш, катта, семиз туя, уни ол», деди. Мен унга: «Мен буюрилмаган нарсани олувчи эмасман. Мана Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сендан яқиндир, агар хоҳласанг, олдларига бориб, менга таклиф қилган нарсангни у кишига таклиф қилгин. Агар у киши уни сендан қабул қилсалар, мен ҳам қабул қиламан; агар уни сенга қайтарсалар, мен ҳам қайтараман», дедим. У: «Мен шундай қиламан», деди. Сўнг у мен билан чиқди ва менга таклиф қилган туяни ҳам олиб чиқди. Ниҳоят биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига келдик. У (киши) у кишига: «Эй Аллаҳнинг Набийси, элчингиз менга, молимнинг садақасини олиш учун келди. Аллаҳ номига қасамки, бундан олдин молимда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳам, унинг элчиси ҳам ҳеч қачон тўхтамаган эди. Мен молимни унга жамладим, у эса менга унда бинт маход (вожиб) деб даъво қилди, ҳолбуки у сутсиз ва минишга яроқсиздир. Мен унга олиши учун ёш, катта туя таклиф қилдим, аммо у менга (олишни) рад қилди. Мана у, мен уни сизга олиб келдим, эй Расулуллаҳ, уни олинг», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Ўша (бинт маход) сенинг зиммангда (вожиб) бўлган нарсадир. Агар яхшилик билан кўнгилли (зиёда) қилсанг, Аллаҳ сени унда мукофотлайди ва биз уни сендан қабул қиламиз», дедилар. У: «Мана у, эй Расулуллаҳ, мен уни сизга олиб келдим, уни олинг», деди. У деди: Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни олишни буюрдилар ва унинг молига барака тилаб дуо қилдилар.