حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، ح وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى، - وَهَذَا حَدِيثُ مُسَدَّدٍ وَهُوَ أَتَمُّ - عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، عَنْ حَسَّانَ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي كَبْشَةَ السَّلُولِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْبَعُونَ خَصْلَةً أَعْلاَهُنَّ مَنِيحَةُ الْعَنْزِ مَا يَعْمَلُ رَجُلٌ بِخَصْلَةٍ مِنْهَا رَجَاءَ ثَوَابِهَا وَتَصْدِيقَ مَوْعُودِهَا إِلاَّ أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهَا الْجَنَّةَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ فِي حَدِيثِ مُسَدَّدٍ قَالَ حَسَّانُ فَعَدَدْنَا مَا دُونَ مَنِيحَةِ الْعَنْزِ مِنْ رَدِّ السَّلاَمِ وَتَشْمِيتِ الْعَاطِسِ وَإِمَاطَةِ الأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ وَنَحْوِهِ فَمَا اسْتَطَعْنَا أَنْ نَبْلُغَ خَمْسَ عَشْرَةَ خَصْلَةً .
Бизга Иброҳийм ибн Мусо ривоят қилди, у: бизга Исроил хабар берди, деди. (ҳ) Бизга Мусаддад ҳам ривоят қилди, бизга Ийсо ривоят қилди — бу Мусаддаднинг ҳадисидир ва у тўлиқроқдир — у Авзўийдан, у Ҳассон ибн Атийядан, у Абу Кабша ас-Салулийдан ривоят қилдики, у айтди: Мен Абдуллаҳ ибн Амрнинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қирқ хислат бор, уларнинг энг юқориси эчкини сутидан фойдаланиш учун беришдир. Бир киши уларнинг биттасини савобига умид қилиб ва ваъда қилинган нарсасини тасдиқлаб амал қилса, Аллаҳ албатта уни шу сабаб билан жаннатга киритади», деди. Абу Довуд айтди: Мусаддаднинг ҳадисида Ҳассондан келтирилишича: Биз эчкини беришдан паст бўлган хислатларни — саломга жавоб бериш, акса урганга дуо қилиш, йўлдан азойни олиб ташлаш ва шунга ўхшашларни — санаб чиқдик, аммо ўн беш хислатга ҳам ета олмадик.