حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنِ الضَّحَّاكِ، - يَعْنِي ابْنَ عُثْمَانَ - عَنْ سَالِمِ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً فَإِنْ جَاءَ بَاغِيهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ وَإِلاَّ فَاعْرِفْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا ثُمَّ كُلْهَا فَإِنْ جَاءَ بَاغِيهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ ва Ҳорун ибн Абдуллаҳ — маъно бир хил — ривоят қилдилар, улар: бизга Ибн Абу Фудайк Заҳҳокдан — яъни ибн Усмондан — у Солим Абун Назрдан, у Буср ибн Саъийддан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ривоят қилди, дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан луқата ҳақида сўралди. У: «Уни бир йил эълон қил, агар уни изловчи келса, уни унга топшир, бўлмаса унинг идиши ва боғичини билиб ол, сўнг уни е. Агар уни изловчи келса, уни унга топшир», деди.