Сунани Абу Довуд — 1775-ҳадис

Ҳаж китоби · Иҳромга кириш вақти

1775-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا وَهْبٌ، - يَعْنِي ابْنَ جَرِيرٍ - قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْحَاقَ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، قَالَتْ قَالَ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَخَذَ طَرِيقَ الْفُرْعِ أَهَلَّ إِذَا اسْتَقَلَّتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَإِذَا أَخَذَ طَرِيقَ أُحُدٍ أَهَلَّ إِذَا أَشْرَفَ عَلَى جَبَلِ الْبَيْدَاءِ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Башшор, унга Ваҳб — яъни ибн Жарийр ривоят қилди: У деди: Бизга отам ривоят қилди: У деди: Мен Муҳаммад ибн Ишоқнинг Абуз-Зиноддан, у Оиша бинти Саъд ибн Абу Ваққосдан ривоят қилаётганини эшитдим: У деди: Саъд ибн Абу Ваққос айтди: Аллаҳнинг пайғамбари соллаллаҳу алайҳи васаллам Фуръ йўлини тутганларида уловлари у билан кўтарилганида иҳромга кирар эдилар, Уҳуд йўлини тутганларида эса Байдў тоғига чиққанларида иҳромга кирар эдилар.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Абу Довуд, 1774-ҳадисҲаж китоби

ки, Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин намозини ўқидилар, сўнгра уловларига миндилар, Байдў тоғига чиққанларида иҳромга кирдилар.

Сунани Насоий, 2755-ҳадисҲаж китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байдода пешин намозини ўқидилар, сўнг (уловига) миндилар ва Байдо тоғига кўтарилдилар ва пешин намозини ўқиганларида ҳаж ва умра учун иҳромга кириб талбия айтдилар.

Саҳиҳул Бухорий, 1098-ҳадисНамозни қисқартириш

Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улов устида — қаёққа юзланса ўша томонга — (нафл) намоз ўқир, унда витр ўқир эдилар, фақат унда фарзни ўқимас эдилар.

Сунани Абу Довуд, 1224-ҳадисСафардаги намоз ҳукмлари

Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улов устида қайси томонга юзланган бўлсалар, нафл ўқир ва унинг устида витр ўқир эдилар, фақат фарз намозини унинг устида ўқимас эдилар.

Сунани Насоий, 2955-ҳадисҲаж китоби

ки): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байтни уловлари устида тавоф қилар эдилар, рукунга етиб келганларида унга (қўллари билан) ишора қилар эдилар.

Сунани Насоий, 2662-ҳадисҲаж китоби

ки): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байдода пешин намозини ўқидилар, сўнг (уловга) миниб Байдо тоғига кўтарилдилар ва пешинни ўқиганларидан кейин ҳаж ва умрага эҳром боғладилар (талбия айтдилар).