حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْخَثْعَمِيُّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ قَرَّبْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خُبْزًا وَلَحْمًا فَأَكَلَ ثُمَّ دَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ بِهِ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ دَعَا بِفَضْلِ طَعَامِهِ فَأَكَلَ ثُمَّ قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ .
Бизга Иброҳим ибн Ҳасан ал-Хасъамий ривоят қилди, бизга Ҳажжож ривоят қилди, Ибн Журайж айтди: Менга Муҳаммад ибн Мункадир хабар берди, у айтди: Жобир ибн Абдуллаҳни эшитдим, у айтар эди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга нон ва гўшт келтирдим, у киши едилар, сўнг таҳорат сувини сўраб, у билан таҳорат олдилар, сўнг пешин намозини ўқидилар. Сўнг ортиб қолган таомларини сўраб едилар, сўнг таҳорат олмасдан намозга турдилар.