1941-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ عُقْبَةَ، حَدَّثَنَا حَمْزَةُ الزَّيَّاتُ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُقَدِّمُ ضُعَفَاءَ أَهْلِهِ بِغَلَسٍ وَيَأْمُرُهُمْ يَعْنِي لاَ يَرْمُونَ الْجَمْرَةَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Валид ибн Уқба ривоят қилди, бизга Ҳамза Зайёт Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Атодан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз аҳлининг кучсизларини қоронғиликда олдинга юборар ва уларга буюрар эди — яъни қуёш чиқмагунча жамратга тош отмасликларини.