حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ، عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - يَعْنِي فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ - فَأَصَابَ رَجُلٌ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَحَلَفَ أَنْ لاَ أَنْتَهِي حَتَّى أُهَرِيقَ دَمًا فِي أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَنْزِلاً فَقَالَ مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ " كُونَا بِفَمِ الشِّعْبِ " . قَالَ فَلَمَّا خَرَجَ الرَّجُلاَنِ إِلَى فَمِ الشِّعْبِ اضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ وَقَامَ الأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي وَأَتَى الرَّجُلُ فَلَمَّا رَأَى شَخْصَهُ عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةٌ لِلْقَوْمِ فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ حَتَّى رَمَاهُ بِثَلاَثَةِ أَسْهُمٍ ثُمَّ رَكَعَ وَسَجَدَ ثُمَّ انْتَبَهَ صَاحِبُهُ فَلَمَّا عَرَفَ أَنَّهُمْ قَدْ نَذِرُوا بِهِ هَرَبَ وَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالأَنْصَارِيِّ مِنَ الدَّمِ قَالَ سَبْحَانَ اللَّهِ أَلاَ أَنْبَهْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَى قَالَ كُنْتُ فِي سُورَةٍ أَقْرَأُهَا فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا .
Бизга Абу Тавба Робиъ ибн Нофиъ ривоят қилди, бизга Ибнул-Муборак, Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилди, менга Садақа ибн Ясор, Ақил ибн Жобирдан, у Жобирдан ривоят қилди. У айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — яъни Зотур-Риқў ғазотида — чиқдик. Бир киши мушриклардан бир кишининг хотинини (ўлдириб қўлдан кетказди) ва у: «Муҳаммаднинг ашобларидан қон тўкмагунча тўхтамайман» деб қасам ичди ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг изидан тушиб чиқди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир манзилга тушдилар ва: «Бизни ким қўриқлайди?» дедилар. Муҳожирлардан бир киши ва ансорлардан бир киши тайёр бўлди. У киши: «Иккалангиз тоғ оғзида бўлинглар» дедилар. Икки киши тоғ оғзига чиққанида, муҳожир ёнбошлаб ётди, ансорий эса туриб намоз ўқий бошлади. Ҳалиги киши келди, унинг шахсини кўрганида, уни қавм учун қўриқчи эканини билди ва унга ўқ отди, ўқни унга (ансорийга) қадади. У ўқни суғуриб ташлади, токи унга учта ўқ отгунича. Сўнг рукуъ ва сажда қилди. Сўнг шериги уйғонди. Ҳалиги киши улар ўзидан огоҳ бўлганларини билганда қочиб кетди. Муҳожир ансорийда бўлган қонни кўрганида: «Субҳаналлаҳ! У биринчи ўқ отганда мени нега уйғотмадинг?» деди. У: «Мен ўқиётган бир сурамда эдим, уни узишни хоҳламадим» деди.