حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، - قَالَ مُسَدَّدٌ - حَدَّثَنَا قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ، قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَى أَقْبَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعِي رَجُلاَنِ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ أَحَدُهُمَا عَنْ يَمِينِي وَالآخَرُ عَنْ يَسَارِي فَكِلاَهُمَا سَأَلَ الْعَمَلَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاكِتٌ فَقَالَ " مَا تَقُولُ يَا أَبَا مُوسَى " . أَوْ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ " . قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَطْلَعَانِي عَلَى مَا فِي أَنْفُسِهِمَا وَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُمَا يَطْلُبَانِ الْعَمَلَ . قَالَ وَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى سِوَاكِهِ تَحْتَ شَفَتِهِ قَلَصَتْ قَالَ " لَنْ نَسْتَعْمِلَ - أَوْ لاَ نَسْتَعْمِلُ - عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ وَلَكِنِ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ " . فَبَعَثَهُ عَلَى الْيَمَنِ ثُمَّ أَتْبَعَهُ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قَالَ فَلَمَّا قَدِمَ عَلَيْهِ مُعَاذٌ قَالَ انْزِلْ . وَأَلْقَى لَهُ وِسَادَةً فَإِذَا رَجُلٌ عِنْدَهُ مُوثَقٌ قَالَ مَا هَذَا قَالَ هَذَا كَانَ يَهُودِيًّا فَأَسْلَمَ ثُمَّ رَاجَعَ دِينَهُ دِينَ السُّوءِ . قَالَ لاَ أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ . قَالَ اجْلِسْ نَعَمْ . قَالَ لاَ أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ . ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ ثُمَّ تَذَاكَرَا قِيَامَ اللَّيْلِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ أَمَّا أَنَا فَأَنَامُ وَأَقُومُ - أَوْ أَقُومُ وَأَنَامُ - وَأَرْجُو فِي نَوْمَتِي مَا أَرْجُو فِي قَوْمَتِي .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Мусаддад ривоят қилиб айтдилар: Бизга Яҳё ибн Саъид ривоят қилди — Мусаддад айтди: Бизга Қурра ибн Холид ривоят қилди, айтди: Бизга Ҳумайд ибн Ҳилол ривоят қилди, бизга Абу Бурда ривоят қилди. У айтди: Абу Мусо деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келдим, мен билан Ашъарийлардан икки киши бор эди, бири ўнг томонимда, бири чап томонимда. Иккаласи ҳам (бирор) лавозим сўрашди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жим турдилар. Сўнг дедилар: «Нима дейсан, эй Абу Мусо?» ёки «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс?» Мен: «Сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, улар иккови кўнгилларидаги нарсани менга ошкор қилмадилар, мен уларнинг лавозим талаб қилаётганларини сезмадим», дедим. У айтди: Гўё мен унинг лаби остидаги мисвокига қараб турибман, лаб тортилди. У: «Биз лавозимимизга уни истаган кишини таъйинламаймиз (ёки: таъйинламасдик). Лекин сен бор, эй Абу Мусо», ёки «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс», дедилар. Сўнг уни Яманга юбордилар, кейин унинг ортидан Муоз ибн Жабални юбордилар. У айтди: Муоз унинг ҳузурига келганда, у: «Туш», деди ва унга ёстиқ ташлади. Бирдан унинг ёнида боғлаб қўйилган бир киши (бор эди). У: «Бу нима?» деди. У: «Бу яҳудий эди, Ислом қабул қилди, сўнг ўзининг ёмон динига қайтиб кетди», деди. У: «То у ўлдирилмагунча ўтирмайман, бу Аллаҳ ва унинг Расулининг ҳукмидир», деди. У: «Ўтир, ҳа (ўлдирилади)», деди. У: «То у ўлдирилмагунча ўтирмайман, бу Аллаҳ ва унинг Расулининг ҳукмидир», деди — уч марта. Сўнг у ҳақида буйруқ берди ва у ўлдирилди. Кейин иккови тунда туриб намоз ўқиш ҳақида мулоқот қилдилар. Улардан бири — Муоз ибн Жабал — деди: «Мен эса ухлайман ва тураман (ёки: тураман ва ухлайман), уйқумда умид қилганимни қиёмимда (туришимда) ҳам умид қиламан».