حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي يَحْيَى، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ - عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَمَّا فَتَحَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِمْ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الْفِيلَ وَسَلَّطَ عَلَيْهَا رَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ وَإِنَّمَا أُحِلَّتْ لِي سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ ثُمَّ هِيَ حَرَامٌ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لاَ يُعْضَدُ شَجَرُهَا وَلاَ يُنَفَّرُ صَيْدُهَا وَلاَ تَحِلُّ لُقَطَتُهَا إِلاَّ لِمُنْشِدٍ " . فَقَامَ عَبَّاسٌ أَوْ قَالَ قَالَ الْعَبَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِلاَّ الإِذْخِرَ فَإِنَّهُ لِقُبُورِنَا وَبُيُوتِنَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِلاَّ الإِذْخِرَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَنَا فِيهِ ابْنُ الْمُصَفَّى عَنِ الْوَلِيدِ فَقَامَ أَبُو شَاهٍ - رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ - فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اكْتُبُوا لِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اكْتُبُوا لأَبِي شَاهٍ " . قُلْتُ لِلأَوْزَاعِيِّ مَا قَوْلُهُ " اكْتُبُوا لأَبِي شَاهٍ " . قَالَ هَذِهِ الْخُطْبَةَ الَّتِي سَمِعَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Валиду ибн Муслим ривоят қилди, бизга Авзоий ривоят қилди, менга Яҳё — яъни ибн Абу Касир — Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Аллаҳ таоло Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Маккани фатҳ қилиб бергач, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар орасида туриб, Аллаҳга ҳамду сано айтдилар, сўнг: «Албатта, Аллаҳ Маккадан филни тўсди ва унга Ўз Расулини ҳамда мўминларни ҳоким қилди. У менга фақат кундузнинг бир соатигина ҳалол қилинган эди, сўнг у қиёмат кунигача ҳаром бўлди. Унинг дарахти кесилмайди, ови қочирилмайди, топилмаси фақат эълон қилувчи учунгина (уни эгасига қайтариш мақсадидагина) олинади», дедилар. Шунда Аббос туриб — ёки: Аббос деди — «Ё Расулуллаҳ, изхир ўтини бундан мустасно, чунки у бизнинг қабрларимиз ва уйларимиз учундир», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Изхир мустасно», дедилар. Абу Довуд деди: Ибн Мусаффо Валиддан бизга бунда шуни зиёда қилди: «Абу Шоҳ — Яман аҳлидан бир киши — туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, менга ёзиб беринг›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Абу Шоҳга ёзиб беринглар›, дедилар.» Мен Авзоийга: «‹Абу Шоҳга ёзиб беринглар› дегани нимаси?» дедим. У: «Бу Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган хутбасидир», деди.