حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ خُزَاعَةَ، قَتَلُوا رَجُلاً مِنْ بَنِي لَيْثٍ عَامَ فَتْحِ مَكَّةَ بِقَتِيلٍ مِنْهُمْ قَتَلُوهُ، فَأُخْبِرَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَكِبَ رَاحِلَتَهُ، فَخَطَبَ فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الْقَتْلَ ـ أَوِ الْفِيلَ شَكَّ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ـ وَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمُؤْمِنِينَ، أَلاَ وَإِنَّهَا لَمْ تَحِلَّ لأَحَدٍ قَبْلِي، وَلاَ تَحِلُّ لأَحَدٍ بَعْدِي أَلاَ وَإِنَّهَا حَلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، أَلاَ وَإِنَّهَا سَاعَتِي هَذِهِ حَرَامٌ، لاَ يُخْتَلَى شَوْكُهَا، وَلاَ يُعْضَدُ شَجَرُهَا، وَلاَ تُلْتَقَطُ سَاقِطَتُهَا إِلاَّ لِمُنْشِدٍ، فَمَنْ قُتِلَ فَهُوَ بِخَيْرِ النَّظَرَيْنِ إِمَّا أَنْ يُعْقَلَ، وَإِمَّا أَنْ يُقَادَ أَهْلُ الْقَتِيلِ ". فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ اكْتُبْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " اكْتُبُوا لأَبِي فُلاَنٍ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِلاَّ الإِذْخِرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنَّا نَجْعَلُهُ فِي بُيُوتِنَا وَقُبُورِنَا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِلاَّ الإِذْخِرَ، إِلاَّ الإِذْخِرَ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ يُقَالُ يُقَادُ بِالْقَافِ. فَقِيلَ لأَبِي عَبْدِ اللَّهِ أَىُّ شَىْءٍ كَتَبَ لَهُ قَالَ كَتَبَ لَهُ هَذِهِ الْخُطْبَةَ.
Бизга Абу Нуайм ал-Фазл ибн Дукайн ривоят қилди, у деди: бизга Шайбон, Яҳёдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Хузўа (қабиласи) Макка фатҳи йили Бани Лайс(қабиласи)дан бир кишини, ўзларидан ўлдирилган бир ўликнинг (қасоси) учун ўлдирди. Буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га хабар қилишди. Шунда у киши уловларига миниб, хутба қилиб дедилар: «Албатта, Аллаҳ Маккадан қатлни — ёки: филни (Абу Абдуллаҳ шубҳа қилди) — тўсган ва унга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва мўминларни мусаллат қилган (ғолиб қилган). Огоҳ бўлинглар, у мендан олдин ҳеч кимга ҳалол бўлмаган ва мендан кейин ҳам ҳеч кимга ҳалол бўлмайди. Огоҳ бўлинглар, у менга фақат кундузнинг бир соати ҳалол бўлди. Огоҳ бўлинглар, у мана шу соатимда ҳаром (муқаддас)дир: тикани юлинмайди, дарахти кесилмайди, тушиб қолган (йўқотилган) нарсаси — эгасини изловчидан бошқаси учун — териб олинмайди. Кимнинг (яқини) ўлдирилган бўлса, у икки яхши (танлов)нинг бирига ҳақлидир: ё (қотилдан) хун пули олинади, ёки ўлдирилганнинг аҳли қасос олади,» дедилар. Шунда Яман аҳлидан бир киши келиб: «Менга (буни) ёзиб беринг, эй Расулуллаҳ,» деди. У: «Абу Фалонга ёзиб беринглар,» дедилар. Қурайшдан бир киши: «Изхир (ўти) бундан мустасно, эй Расулуллаҳ; чунки биз уни уйларимизда ва қабрларимизда ишлатамиз,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Изхир бундан мустасно, изхир бундан мустасно,» дедилар.