حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، كِلاَهُمَا عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الشِّغَارِ . زَادَ مُسَدَّدٌ فِي حَدِيثِهِ قُلْتُ لِنَافِعٍ مَا الشِّغَارُ قَالَ يَنْكِحُ ابْنَةَ الرَّجُلِ وَيُنْكِحُهُ ابْنَتَهُ بِغَيْرِ صَدَاقٍ وَيَنْكِحُ أُخْتَ الرَّجُلِ وَيُنْكِحُهُ أُخْتَهُ بِغَيْرِ صَدَاقٍ .
Бизга Қаънабий ривоят қилди, у Моликдан, (ҳ) бизга Мусаддад ибн Мусарҳад ҳам ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у Убайдуллаҳдан — иккаласи ҳам Нофедан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шиғордан ман қилдилар. Мусаддад ўз ҳадисида қўшимча қилди: Мен Нофега дедим: «Шиғор нима?» У деди: «Бир киши (бошқанинг) қизига маҳрсиз уйланиб, эвазига унга ўз қизини маҳрсиз никоҳлаб бериши; ёки (бошқанинг) синглисига маҳрсиз уйланиб, эвазига унга ўз синглисини маҳрсиз никоҳлаб беришидир.»