حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ الذُّهْلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، - قَالَ مُحَمَّدٌ - حَدَّثَنَا أَبُو الأَصْبَغِ الْجَزَرِيُّ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحِيمِ، خَالِدِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ مَرْثَدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِرَجُلٍ " أَتَرْضَى أَنْ أُزَوِّجَكَ فُلاَنَةَ " . قَالَ نَعَمْ . وَقَالَ لِلْمَرْأَةِ " أَتَرْضِينَ أَنْ أُزَوِّجَكِ فُلاَنًا " . قَالَتْ نَعَمْ . فَزَوَّجَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ فَدَخَلَ بِهَا الرَّجُلُ وَلَمْ يَفْرِضْ لَهَا صَدَاقًا وَلَمْ يُعْطِهَا شَيْئًا وَكَانَ مِمَّنْ شَهِدَ الْحُدَيْبِيَةَ وَكَانَ مَنْ شَهِدَ الْحُدَيْبِيَةَ لَهُ سَهْمٌ بِخَيْبَرَ فَلَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَوَّجَنِي فُلاَنَةَ وَلَمْ أَفْرِضْ لَهَا صَدَاقًا وَلَمْ أُعْطِهَا شَيْئًا وَإِنِّي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي أَعْطَيْتُهَا مِنْ صَدَاقِهَا سَهْمِي بِخَيْبَرَ فَأَخَذَتْ سَهْمًا فَبَاعَتْهُ بِمِائَةِ أَلْفٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ - وَحَدِيثُهُ أَتَمُّ - فِي أَوَّلِ الْحَدِيثِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خَيْرُ النِّكَاحِ أَيْسَرُهُ " . وَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلرَّجُلِ ثُمَّ سَاقَ مَعْنَاهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ يُخَافُ أَنْ يَكُونَ هَذَا الْحَدِيثُ مُلْزَقًا لأَنَّ الأَمْرَ عَلَى غَيْرِ هَذَا .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Форис аз-Зуҳлий, Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Умар ибн ал-Хаттоб ривоят қилди — Муҳаммад деди — бизга Абул-Асбағ ал-Жазарий Абдулазиз ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама Абу Абдурраҳим Холид ибн Абу Язиддан, у Зайд ибн Абу Унайсадан, у Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Марсад ибн Абдуллаҳдан, у Уқба ибн Омирдан хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кишига: «Сен сенга фалон аёлни никоҳлаб беришимга розиймисан?» дедилар. У: «Ҳа» деди. Ва аёлга: «Сен сенга фалонни никоҳлаб беришимга розиймисан?» дедилар. У: «Ҳа» деди. Бас, улардан бирини иккинчисига никоҳлаб бердилар, киши унга қўшилди, лекин унга маҳр белгиламади ва унга ҳеч нарса бермади. У Ҳудайбияда ҳозир бўлганлардан эди, Ҳудайбияда ҳозир бўлганлар учун эса Хайбарда улуш бор эди. Қачонки унга ўлим ҳозир бўлганда, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга фалон аёлни никоҳлаб бердилар, мен эса унга маҳр белгиламадим ва унга ҳеч нарса бермадим. Мен сизларни гувоҳ қиламанки, мен унга маҳри сифатида Хайбардаги улушимни бердим. Бас, у (аёл) улушни олиб, уни юз мингга сотди. Абу Довуд деди: Умар ибн ал-Хаттоб — унинг ҳадиси тўлиқроқдир — ҳадиснинг бошида (шуни) зиёда қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Никоҳнинг яхшиси энг енгилидир» дедилар. Ва: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кишига (шундай) дедилар, деб кейин маъносини ривоят қилди. Абу Довуд деди: Бу ҳадис (бошқа ҳадисга) ёпиштирилган (қўшиб қўйилган) бўлишидан қўрқилади, чунки иш бундан бошқача.