2192-ҳадисСунани Абу Довуд · Талоқ китоби
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ الْمَخْزُومِيِّ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ فِي هَذَا الْخَبَرِ زَادَ " وَلاَ نَذْرَ إِلاَّ فِيمَا ابْتُغِيَ بِهِ وَجْهُ اللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ " .
Бизга Ибн ас-Сарҳ ривоят қилди: Бизга Ибн Ваҳб Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Солимдан, у Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ал-Махзумийдан, у Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у бобосидан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шу хабарда дедилар, қўшимча қилди: «Фақат Аллаҳ таолонинг важҳи (юзи, розилиги) кўзланган нарсадагина назр (эътиборли) бўлади.»