2191-ҳадисСунани Абу Довуд · Талоқ китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ زَادَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى مَعْصِيَةٍ فَلاَ يَمِينَ لَهُ وَمَنْ حَلَفَ عَلَى قَطِيعَةِ رَحِمٍ فَلاَ يَمِينَ لَهُ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди: Бизга Абу Усома Валийд ибн Касийрдан хабар берди: Менга Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис Амр ибн Шуъайбдан ўз исноди ва маъноси билан ривоят қилди, қўшимча қилди: «Ким бирор гуноҳ устига қасам ичса, унинг қасами (эътиборга олинмайди); ким қариндошлик алоқасини узиш устига қасам ичса, унинг қасами (эътиборга олинмайди).»