حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فِي الدُّنْيَا فَلَمْ يَتُبْ مِنْهَا حُرِمَهَا فِي الآخِرَةِ فَلَمْ يُسْقَهَا " . قِيلَ لِمَالِكٍ رَفَعَهُ قَالَ نَعَمْ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Молик Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У деди: «Ким дунёда хамрни ичиб, ундан тавба қилмаса, охиратда ундан маҳрум қилинади ва у (ичимлик) унга берилмайди.» Моликка: ‹Буни марфуъ (Набийга нисбат бериб) ривоят қилдингизми?› дейилди. У: ‹Ҳа›, деди.