حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ إِنَّا لَلَيْلَةُ جُمْعَةٍ فِي الْمَسْجِدِ إِذْ دَخَلَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً فَتَكَلَّمَ بِهِ جَلَدْتُمُوهُ أَوْ قَتَلَ قَتَلْتُمُوهُ فَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى غَيْظٍ وَاللَّهِ لأَسْأَلَنَّ عَنْهُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَلَمَّا كَانَ مِنَ الْغَدِ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً فَتَكَلَّمَ بِهِ جَلَدْتُمُوهُ أَوْ قَتَلَ قَتَلْتُمُوهُ أَوْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى غَيْظٍ . فَقَالَ " اللَّهُمَّ افْتَحْ " . وَجَعَلَ يَدْعُو فَنَزَلَتْ آيَةُ اللِّعَانِ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ } هَذِهِ الآيَةُ فَابْتُلِيَ بِهِ ذَلِكَ الرَّجُلُ مِنْ بَيْنِ النَّاسِ فَجَاءَ هُوَ وَامْرَأَتُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَلاَعَنَا فَشَهِدَ الرَّجُلُ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ ثُمَّ لَعَنَ الْخَامِسَةَ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ قَالَ فَذَهَبَتْ لِتَلْتَعِنَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَهْ " . فَأَبَتْ فَفَعَلَتْ فَلَمَّا أَدْبَرَا قَالَ " لَعَلَّهَا أَنْ تَجِيءَ بِهِ أَسْوَدَ جَعْدًا " . فَجَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ جَعْدًا .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Биз жума кечасида масжидда эдик. Шунда ансорлардан бир киши масжидга кириб: ‹Агар бир киши хотини билан бирга бир эркакни топиб қолиб, бу ҳақда гапирса, уни дарралайсизлар; ёки ўлдирса, уни ўлдирасизлар; агар жим турса, ғазаб устида жим туради. Валлаҳи, мен бу ҳақда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрайман›, деди. Эртаси куни бўлганда у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб сўради ва: ‹Агар бир киши хотини билан бирга бир эркакни топиб қолиб, бу ҳақда гапирса, уни дарралайсизлар; ёки ўлдирса, уни ўлдирасизлар; ёки жим турса, ғазаб устида жим туради›, деди. Шунда у: «Аллаҳим, очиб бер», деди ва дуо қила бошлади. Сўнг лиъон ояти нозил бўлди: ‹Хотинларига туҳмат қилиб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаганлар...› — мана шу оят. Сўнг ўша киши одамлар орасидан шу билан синалди. У ва хотини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва улар лиъон қилишди. Эркак Аллаҳ номи билан тўрт марта ўзининг ростгўйлардан эканлигига гувоҳлик берди, сўнг бешинчисида агар ёлғончилардан бўлса ўзига лаънат тилади. У деди: Сўнг аёл лиъон қилмоқчи бўлди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Тўхта!», деди, аммо у бош тортиб, қилаверди. Иккови ортга қайтганларида у: «Эҳтимол у қоп-қора, жингалак сочли болани туғар», деди. Сўнг у қоп-қора, жингалак сочли болани туғди.