2252-ҳадисСунани Абу Довуд · Талоқ китоби
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، فِي هَذَا الْحَدِيثِ وَكَانَتْ حَامِلاً فَأَنْكَرَ حَمْلَهَا فَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى إِلَيْهَا ثُمَّ جَرَتِ السُّنَّةُ فِي الْمِيرَاثِ أَنْ يَرِثَهَا وَتَرِثَ مِنْهُ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهَا .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Атакий ривоят қилди, бизга Фулайҳ Зуҳрийдан, у Саҳл ибн Саъддан шу ҳадисда ривоят қилди: У ҳомиладор эди, у ҳомиласини инкор қилди, шунинг учун унинг ўғли онасига нисбат бериларди. Сўнг мерос ҳақида суннат шундай бўлдики, ўғли ундан мерос олади ва Аллаҳ азза ва жалла унга белгилаган миқдорда у ҳам ўғлидан мерос олади.