حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنِي عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْبَيِّنَةَ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا رَأَى أَحَدُنَا رَجُلاً عَلَى امْرَأَتِهِ يَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْبَيِّنَةَ وَإِلاَّ فَحَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . فَقَالَ هِلاَلٌ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ نَبِيًّا إِنِّي لَصَادِقٌ وَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ فِي أَمْرِي مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي مِنَ الْحَدِّ فَنَزَلَتْ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ } فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ { مِنَ الصَّادِقِينَ } فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمَا فَجَاءَا فَقَامَ هِلاَلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا مِنْ تَائِبٍ " . ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَ عِنْدَ الْخَامِسَةِ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ وَقَالُوا لَهَا إِنَّهَا مُوجِبَةٌ . قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا سَتَرْجِعُ فَقَالَتْ لاَ أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ . فَمَضَتْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبْصِرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ " . فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْلاَ مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا مِمَّا تَفَرَّدَ بِهِ أَهْلُ الْمَدِينَةِ حَدِيثُ ابْنِ بَشَّارٍ حَدِيثُ هِلاَلٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Ҳассон хабар берди, менга Икрима Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Ҳилол ибн Умайя Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида хотинини Шарик ибн Саҳмо билан айблаб туҳмат қилди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Далил келтир, ёки белингга ҳад (жазо) тушади», деди. У: ‹Эй Расулуллаҳ, бирортамиз хотинининг устида бир эркакни кўрса, далил излаб юрармиди?›, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам яна: «Далил келтир, акс ҳолда белингга ҳад тушади», деяверди. Ҳилол: ‹Сени ҳақ билан пайғамбар қилиб юборган Зот ҳаққи, мен ростгўйман ва Аллаҳ менинг ишим ҳақида белимни ҳаддан халос қиладиган нарсани нозил қилади›, деди. Шунда ‹Хотинларига туҳмат қилиб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаганлар...› нозил бўлди. У ўқиб ‹...ростгўйлардан› га етди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кетиб, икковига одам юборди, улар келди. Ҳилол ибн Умайя туриб гувоҳлик берди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса: «Аллаҳ биладики, икковингиздан бири ёлғончи. Икковингиздан тавба қилувчи борми?», дерди. Сўнг аёл туриб гувоҳлик берди, бешинчисига етганда агар у ростгўйлардан бўлса ўзига Аллаҳнинг ғазабини тилаши керак эди, унга: ‹Бу уни вожиб қилади (азобни келтиради)›, дейишди. Ибн Аббос деди: Сўнг у дудуқланиб, ортга тортилди, ҳатто биз уни қайтади деб ўйладик. Кейин у: ‹Мен қавмимни бутун умр шарманда қилмайман›, деди ва давом эттирди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни кузатиб туринглар. Агар у сурма кўзли, тўла сонли, бақувват болдирли болани туғса, у Шарик ибн Саҳмоникидир», деди. Сўнг у шундай болани туғди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар Аллаҳнинг Китобида ўтиб кетган нарса (ҳукм) бўлмаганида, мен билан унинг орасида бошқача иш бўларди», деди. Абу Довуд деди: Бу Мадина аҳли ёлғиз ривоят қилган нарсалардандир — Ибн Башшорнинг ҳадиси, Ҳилол ҳадиси.