حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ أَرْسَلَ مَرْوَانُ إِلَى فَاطِمَةَ فَسَأَلَهَا فَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا كَانَتْ عِنْدَ أَبِي حَفْصٍ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَمَّرَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ - يَعْنِي عَلَى بَعْضِ الْيَمَنِ - فَخَرَجَ مَعَهُ زَوْجُهَا فَبَعَثَ إِلَيْهَا بِتَطْلِيقَةٍ كَانَتْ بَقِيَتْ لَهَا وَأَمَرَ عَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ وَالْحَارِثَ بْنَ هِشَامٍ أَنْ يُنْفِقَا عَلَيْهَا فَقَالاَ وَاللَّهِ مَا لَهَا نَفَقَةٌ إِلاَّ أَنْ تَكُونَ حَامِلاً . فَأَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ نَفَقَةَ لَكِ إِلاَّ أَنْ تَكُونِي حَامِلاً " . وَاسْتَأْذَنَتْهُ فِي الاِنْتِقَالِ فَأَذِنَ لَهَا فَقَالَتْ أَيْنَ أَنْتَقِلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " عِنْدَ ابْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ " . وَكَانَ أَعْمَى تَضَعُ ثِيَابَهَا عِنْدَهُ وَلاَ يُبْصِرُهَا فَلَمْ تَزَلْ هُنَاكَ حَتَّى مَضَتْ عِدَّتُهَا فَأَنْكَحَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أُسَامَةَ فَرَجَعَ قَبِيصَةُ إِلَى مَرْوَانَ فَأَخْبَرَهُ بِذَلِكَ فَقَالَ مَرْوَانُ لَمْ نَسْمَعْ هَذَا الْحَدِيثَ إِلاَّ مِنَ امْرَأَةٍ فَسَنَأْخُذُ بِالْعِصْمَةِ الَّتِي وَجَدْنَا النَّاسَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ فَاطِمَةُ حِينَ بَلَغَهَا ذَلِكَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى { فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ } حَتَّى { لاَ تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا } قَالَتْ فَأَىُّ أَمْرٍ يَحْدُثُ بَعْدَ الثَّلاَثِ قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ يُونُسُ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَأَمَّا الزُّبَيْدِيُّ فَرَوَى الْحَدِيثَيْنِ جَمِيعًا حَدِيثَ عُبَيْدِ اللَّهِ بِمَعْنَى مَعْمَرٍ وَحَدِيثَ أَبِي سَلَمَةَ بِمَعْنَى عُقَيْلٍ وَرَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنِ الزُّهْرِيِّ أَنَّ قَبِيصَةَ بْنَ ذُؤَيْبٍ حَدَّثَهُ بِمَعْنًى دَلَّ عَلَى خَبَرِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ حِينَ قَالَ فَرَجَعَ قَبِيصَةُ إِلَى مَرْوَانَ فَأَخْبَرَهُ بِذَلِكَ .
Бизга Махлад ибн Холид ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳдан ривоят қилди. У айтди: Марвон Фотимага (киши) юборди ва ундан сўради. У унга хабар бериб, ўзи Абу Ҳафснинг никоҳида бўлганини, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса Али ибн Абу Толибни - яъни Яманнинг бир қисмига - амир қилиб тайинлаганини, эри у билан бирга чиқиб кетганини, сўнг эри унга қолган бир талоқни юборганини ва Айёш ибн Абу Робиа ҳамда ал-Ҳорис ибн Ҳишомга унга нафақа беришни буюрганини айтди. Улар: ‹Валлаҳи, агар ҳомиладор бўлмаса, унга нафақа йўқ› дедилар. Шунда у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келди, у: «Агар ҳомиладор бўлмасанг, сенга нафақа йўқ» дедилар. У кўчиш учун рухсат сўради, у рухсат бердилар. У: ‹Қаерга кўчай, эй Расулуллаҳ?› деди. У: «Ибн Умму Мактум ҳузурига» дедилар. У кўр эди, (аёл) кийимини унинг олдида ечарди, у эса уни кўрмасди. У ўша ерда иддаси тугагунча турди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни Усомага никоҳлаб бердилар. Қабиса Марвоннинг олдига қайтиб, буни унга хабар қилди. Марвон: ‹Биз бу ҳадисни фақат бир аёлдан эшитдик, шунинг учун биз одамлар амал қилиб келаётган мустаҳкам (йўл) ни оламиз› деди. Бу Фотимага етиб борганида у: ‹Менинг билан сизларнинг орамизда Аллаҳнинг Китоби (ҳакам). Аллаҳ таоло: ‹Уларни иддалари учун талоқ қилинглар› - ‹Билмайсан, балки Аллаҳ шундан кейин бирор иш пайдо қилар› (оятигача) деди. Уч (талоқ) дан кейин қандай иш пайдо бўларди?› деди. Абу Довуд айтди: Шунингдек буни Юнус Зуҳрийдан ривоят қилди. Зубайдий эса иккала ҳадисни бирга ривоят қилди: Убайдуллаҳнинг ҳадисини Маъмар маъносида ва Абу Саламанинг ҳадисини Уқайл маъносида. Муҳаммад ибн Исъҳоқ эса Зуҳрийдан, Қабиса ибн Зуайб унга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳнинг хабарига ишора қилувчи маънода ривоят қилиб бергани, яъни: ‹Қабиса Марвон олдига қайтиб, буни унга хабар қилди› деганини ривоят қилди.