حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ حَنْظَلَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ دَعَا بِشَىْءٍ نَحْوِ الْحِلاَبِ فَأَخَذَ بِكَفِّهِ فَبَدَأَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْمَنِ ثُمَّ الأَيْسَرِ ثُمَّ أَخَذَ بِكَفَّيْهِ فَقَالَ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Абу Осим ривоят қилди, у Ҳанзаладан, у Қосимдан, у Оишадан ривоят қилди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам жанобатдан ғусл қилмоқчи бўлганларида ҳилоб (сут соғиладиган идиш) каби бирор нарсани сўрар, кафти билан сув олиб, аввал бошларининг ўнг томонидан, сўнг чап томонидан бошлардилар, кейин иккала кафтлари билан сув олиб, бошларига қуярдилар.