2401-ҳадисСунани Абу Довуд · Рўза китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ إِذَا مَرِضَ الرَّجُلُ فِي رَمَضَانَ ثُمَّ مَاتَ وَلَمْ يَصُمْ أُطْعِمَ عَنْهُ وَلَمْ يَكُنْ عَلَيْهِ قَضَاءٌ وَإِنْ كَانَ عَلَيْهِ نَذْرٌ قَضَى عَنْهُ وَلِيُّهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, у Абу Ҳасиндан, у Саид ибн Жубайдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Агар киши Рамазонда касал бўлса, сўнг рўза тутмасдан вафот этса, унинг ўрнига овқат едирилди (фидя берилди) ва унинг зиммасида қазо бўлмайди. Агар унинг зиммасида назр бўлса, унинг вориси унинг ўрнига уни қазо қилади.