263-ҳадисСунани Абу Довуд · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَمْرٍو، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْمَلِكِ - عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُعَاذَةَ الْعَدَوِيَّةِ، عَنْ عَائِشَةَ، بِهَذَا الْحَدِيثِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَزَادَ فِيهِ فَنُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّوْمِ وَلاَ نُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّلاَةِ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Амр ривоят қилди, бизга Суфён — яъни ибн Абдулмалик — ибн ал-Муборакдан, у Маъмардан, у Айюбдан, у Муъоза ал-Адавийядан, у Оишадан шу ҳадисни хабар берди. Абу Довуд деди: Унда шуни ҳам зиёда қилди: Биз рўза қазосига буюрилар, лекин намоз қазосига буюрилмас эдик.